En dan is het vrijdagavond.

Vrijdagavond is wat mij betreft de meest dubbele avond van de week. Dubbel in de zin van - heerlijk, weekend! Niets hoeft, alles mag. Maar ook - heel de week gewerkt, ik ben moe, de kinderen zijn de deur uit. Ik heb mijn ouders uitgezwaaid.

En dan rust en stilte.

Het voelt net als wanneer je na een lange reis eindelijk bent aangekomen op je vakantiebestemming. Maanden lang heb je er naar uitgekeken en er over gefantaseerd. Plannen gemaakt. Oh wat zullen we het heerlijk hebben! Maar nu nog even niet...
Meestal wil ik eerst op orde zijn. Koffers uitpakken, koffie zetten, de omgeving in me opnemen. Is dit het nu? Pas nadat ik een nacht heb geslapen, overvalt me het vakantiegevoel.

Vrijdagavonden zijn vaak precies hetzelfde. Ik moet gewoon even omschakelen. Dat gaat meestal op steeds dezelfde manier. Zal ik boodschappen gaan doen of ga ik nog even een uurtje onder de zon? Ga ik tv kijken of kruip ik achter de pc? Zal ik even gaan strijken of ga ik een prettige muziek-dvd opzetten? En zo ja, wordt het dan Frank Boeijen of iets heel uitbundigs? Feitelijk past niets dan. Lusteloos.
Ondertussen doe ik dan ook he-le-maal niets. Uiteindelijk lig ik lusteloos om een uur of negen in bed.

Op zaterdag is alles anders. Plannen zijn niet voor niets gesmeed! Beetje uitslapen. Wakker worden met Omroep Brabant. Rondje kapper. Misschien even de stad in. Nieuw kleren scoren, of een make-upje hier of daar. `s Avonds uit eten, dansen, vrienden. Gezelligheid. Op zondag een beetje uitdooieren en andere langzaam-aan-actie's. Nagenieten. Het slaaptekort breekt zelden op - energie stroomt door mijn aderen.

Voorlopig valt er nog weinig te genieten. Ik denk dat ik mezelf zo maar eens even op een warme chocomelk met slagroom tracteer.

Proost!

Ik vind het echt ongelofelijk raar, dat je jarenlang iets voor je uit schuift en het vervolgens op een simpele, gewone zaterdag gewoon alsnog doet.

Vanmorgen voelde ik nog een dilemma - zou ik het muurtje gaan verven of ga ik einde van een op-zijn-minst-drie-jaren-plan schrijven? De afweging was op zich nog niet zo heel erg moeilijk- achteraf dan he? Dat muurtje kan best wachten. Dat verhaal niet, als ik nu niet doe, komt het er misschien nooit meer van en dat zou op zijn minst een aanfluiting zijn voor mezelf.

Het voelt heel erg goed, nu het ontstaan is, nu het geschreven is, nu het klaar is.

Op dit moment voel ik geen enkele behoefte er nog iets aan te veranderen. Het zit voor mijn gevoel goed in elkaar. Het is doorleefd en overleefd. Het is zo en niet anders.

Als ik me kan bedwingen, ga ik niet op zoek naar mogelijkheden om het te laten publiceren. Nog niet tenminste. Maar mijn hersenen werken op volle toeren - het is slechts een kwestie van tijd en ik ga aan de slag met dàt traject.

Jammer de pammer is wel, dat ik totaal geen idee heb waar ik moet beginnen. Normaal gesproken doe ik gewoon de huishouding, werk ik, zorg voor de kids en ga heel beschaafd een keer lekker uit mijn dak. Maar dit is toch iets heel anders:)

Nou ja, komt tijd, komt raad.

Proost!

Audit

Ik werk nu bijna een jaar bij een huisartsenlab - met veel genoegen. 32 uur, en dat past precies. Ik voel me er op mijn plaats en heb veel geleerd het afgelopen jaar.
In het begin was het nogal wennen, vooral omdat ik bij andere bedrijven voornamelijk in mannenculturen gewerkt heb. Mannen zijn zakelijk, recht door zee. Ze zeggen waar het op staat, soms keihard en zonder omweg, om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag. Niets aan het handje.

Op onze afdeling werken ongeveer 25-30 vrouwen. Vrouwen waarvan het overgrote deel moeder en echtgenote is. Vrouwen die kind zijn. Vrouwen die kinderachtig zijn.
Niets ten nadele van mijn eigen sexe, maar we kunnen soms enorme zeikerds zijn. We kunnen steken onder water geven en vaak niet tot de kern van iets doordringen. En als het ons zo eens uitkomt vissen we met gemak een oude koei uit de sloot. En ze janken openlijk, ik niet.

Als ik me niet vergis, zag ik de eerste twee maanden op de afdeling, iedere week wel een collega huilen. In eerste instantie vroeg ik mij af waar ik terecht gekomen was en of er misschien verscholen gebreken waren. Later leerde ik dat dat best meeviel.
Zo'n jankende collega had vaak "gewoon" een slechte nacht gehad vanwege kinderen. Of een knallende ruzie met manlief. Of ze maakte zich zorgen over de toekomst. In combinatie met de werkdruk werd het haar even te veel, that's it.
Allemaal logisch. Toch heb ik me vaak verbaasd over het gemak waarmee sommige vrouwen hun tranen laten vloeien. En me afgevraagd "hoe doen ze dat nou?" want ik kan/durf/wil dat niet.

Toch moet ik zeggen, dat ze me gaandeweg met typische vrouwentrekjes hebben geinfecteerd. Daarmee bedoel ik niet, dat ik me te buiten ga aan emoties - maar wèl dat ik vaker vertel wat me bezighoudt, wat me dwars zit, wat me gelukkig maakt of juist niet. En dat voelt goed.

Behalve vanmorgen dan. Door onprettige omstandigheden had ik er helemaal niet meer aan gedacht dat er een interne audit zou zijn. Wat ik van andere collega's eerder gehoord had, was dat het pittig was en dat je blij moest zijn, dat het aan je bureau voorbij zou gaan.
Ik was de klos deze keer. En het ging klote - dwz ik had het gevoel dat ik te open was geweest en dat ze me "pakte" op kleine puntjes. Die kleine puntjes zijn weliswaar dingen die de structuur van het bedrijf/afdeling aangaan, maar toch waren het de druppels die de emmer deed overlopen.
In combinatie met privé-omstandigheden werd het mij te veel.

Ik huilde en in al mijn ongemak vluchtte ik naar toilet. Tot overmaat van ramp zag mijn leidinggevende mijn tranen ( ja, gek he, daar is ze òòk voor) en kwam me achterna. Snel herpakte ik mezelf en ze nodigde me uit om even met haar naar buiten te lopen voor een frisse neus. Ik ervoer in ieder geval schaamte want "daar liet Jo toch maar even haar emo-kant zien"., maar dwong mezelf wel tot uiten. De woorden kwamen lastig en haperend - ik vind het zo moeilijk om te vertellen wat me negatief raakt! Ik wil niet klein zijn, of kwetsbaar.
Toen ik mezelf weer onder controle had, ervoer ik ook kracht. In mezelf, want ik had het "gedurfd". En kracht in vrouwen in het algemeen. Omdat ze ondanks hun mutserigheid enorm troostend kunnen zijn. En dat is mooi.

Ik hoop dat dit een goed begin is voor mij. Om verder te gaan op het ingeslagen pad. Jo is niet alleen stoer. Jo redt het meestal prima, maar soms even niet. En dat mag.

Tomtom

Toen ik vanmorgen in de auto na een geweldige dansavond/nacht de inspiratie vond voor dit stukje, had ik iets heel anders in mijn hoofd. Life is all about moments. Niet dat ik dat wil, maar het is wel de keiharde realiteit.

Een wijze vriend zei me vanmorgen nog: Ben je blij met je Tomtom, raak je nog de weg kwijt. En niet alleen in het verkeer:(

Hij heeft gelijk. Hij heeft nog nooit zo erg gelijk gehad.

Ik weet echt niet wat ik moet schrijven - al zou ik zo veel willen zeggen.

Kunnen ze geen Tomtom verzinnen die je via de minst pijnlijke weg door het leven leidt?

Take a parachute and jump

2007 is nog maar een dag of tien oud en er zijn al een paar nieuwe "gewoonten" in geslopen. Ik praat te veel. En ik slaap te weinig.

Normaal gesproken moet ik toch al gauw een uurtje of 8 slaap per nacht hebben. Een of twee dagen met minder kan ik best, maar meer "minder" wordt daarna snel een probleem.
Praten - of van gedachten wisselen - is een goede reden om het laat te maken. Soms zijn gesprekken zo goed, zo heerlijk of zo ontspannend, dat je de tijd gewoon vergeet.

Om er voor te zorgen, dat ik het allemaal blijf trekken, neem ik s'avonds na het eten een uurtje zon. Als de situatie het toelaat tenminste. Daarbij moet ik eerlijk gezegd opmerken, dat ik vooral de laatste week wel zòrg, dat de situatie het toelaat.
Met toenemende regelmaat trek ik me na het eten terug op zolder. Neem de draagbare cd- speler van één van de kids mee en laat me verwarmen door de zon.
De eerste dagen probeerde ik nog wat te lezen terwijl ik op mijn buik lag. Lezen op je rug èn nog bruin worden ook, is lastig. Dus tijdens het tweede half uurtje, sliep ik een gat in de dag.
De laatste dagen word ik pas na elf uur `s morgens echt wakker en snak ik een uur later al weer naar mijn uurtje warmte. Zodra ik thuiskom van werk en de laatste hap toetje naar binnen heb gewerkt, sleep ik me naar boven, zet de muziek aan en slaap vervolgens in minder dan 10 minuten.

Je zou denken dat een flink te kort aan slaapuren van invloed is op mijn humeur. Maar dat is een miskenning. Ik ben vrolijk en alert. Betrap me er op dat ik loop te zingen of als een idioot voor me uit zit te lachen. Vanmiddag werd ik door collega's nog beticht van een ernstige vorm van meligheid. De dagen zijn prachtig en dromerig.

Vanavond - voordat ik in slaap viel - luisterde ik naar een geweldig nummer. Geen idee wie het zingt, maar het is redelijk up-tempo, krachtig en het riekt naar optimisme. Toen ik het hoorde, werd ik overvallen door een gevoel van vrijheid. Ik luisterde naar de tekst en bedacht me hoe heerlijk het is om gewoon de gok te nemen. En te doen wat je hart je ingeeft. Take a parachute and jump. Gewoon gààn dus.

"If the wind wont catch you, i wil...."

Take your parachute and jump, you can't stay here forever
When everyone else is gone, being all alone won't seem that clever
Take your parachute and go, there's gonna have to be some danger
Take your parachute and jump, you're gonna have to take flight

If the wind don't catch you, I will, I will
If the wind's not there, I'm here

Don't look out before you, you know it's a long way down
I'll make it safer for you, your parachute won't let you down
Take your parachute and go, and maybe come back tomorrow
Take your parachute, I am, stop you ever getting sorrow

If the wind don't catch you, I will, I will
If the wind's not there, I'm here

Cause the winds might change, and the winds might blow over you
And the winds might cut you in two, unless perhaps you get a raincoat
Take your parachute and go, and wave to me as you are falling
Take your parachute and jump, you'll hear a sound, it's just me calling
It's a beautiful day for jumping, and nothing's here to keep you back
I'll make it safer for you, your parachute is on your back

If the wind don't catch you, I will, I will
If the wind's not there, I'm here

Cause the winds might change, and the winds might change
Take a parachute, I am And jump (the wind should come and catch you)
And jump (before you hit the ground)And jump (the wind should come and catch you)
And jump (before you hit the ground)
Jump
Take your parachute...

http://www.youtube.com/watch?v=nDu9asjWWCY

Inspiratie

Toen ik viereneenhalf jaar geleden in dit huis kwam wonen, maakte ik het qua interieur ongeveer gelijk aan het huis waar ik woonde ten tijde van mijn huwelijk. Omdat ik dat kende. Veilig qua kleur, alles op elkaar afgestemd. Vooral niet bònt eigenlijk. In de woonkamer had ik muren en kozijnen, verwarmingen en deuren gewoon creme-kleurig geverfd. Want daar kon immers alles bij?

In de loop van de jaren, heeft vooral de benedenverdieping een ware metamorfose ondergaan. Het begon met een klein muurtje, wat donkerrood (bordeaux) moest worden. Opgeleukt met een spiegel in barokstijl. Mijn meubelen waren al donker, ik vond het geweldig. Niet allerdaags in ieder geval.
Toen mijn eerste relatie - na de scheiding - uitging, was het wederom tijd voor wat veranderingen. Ik moest en zou een oranje muur maken! Zo gezegd, zo gedaan. Een middagje je best doen en het resulaat is...nou ja, op zijn minst opvallend. Als de zon schijnt, is het wel erg fel. Iets te fel, moet het toegeven. Ach ja...tis mijn huis:)
Een jaar later moest de laatste witte muur eraan geloven. Wederom bordeaux-rood dus.

Als je me vraag wat voor stijl het is, zou ik het je niet kunnen vertellen. Het lijkt een bij elkaar geraapt zooitje, maar dat is het dus niet. Alles heeft mìjn waarde. Het is een verzameling van wat ik mooi, belangrijk, absurd of gewoon leuk vind.
Zo staat er een boekenkast, waarvan de inhoud erg divers is. Van Elf minuten van Paulo Coelho naar Niet morgen maar Nu van Wayne Dyer. Maar ook Het Achterhuis en wat Engelse boeken van John Norman.
Vorig jaar tikte ik per toeval een heuse jarenvijftig spiegel op de kop. Die moest ik gewoon hebben - ik houd van oude dingen. Maar ook van tegenstellingen, dus voor hetzelfde geld leuk ik de muren op met hedendaagde teksten en pamfletten. Ach, tis mijn huis....:)

Gisteren zag ik een advertentie waarin een piano werd aangeboden. Ik hoef mijn ogen maar dicht te doen en ik zie hem staan! Even over denken nog, want in de loop van de jaren heb ik ook wel eens impulsieve inkopen gedaan. Die vervolgens naar zolder verdwijnen. De zolder is vol.

Om nou te voorkomen dat de huiskamer echt op een studentenhol gaat lijken, heb ik mijzelf het kleinste kamertje van het huis als experimenteel- en uitdraagruimte toegestaan. Alles wat klein is en ik bewaren wil, dingen waar ik goede herinneringen aan heb, prijkt aan de muur of staat op het plankje op het toilet. Er staan houten poezenbeeldjes uit Frankrijk, dè hagedis van Parc Guell uit Barcelona, maar ook een indische plakplaat over rust, reinheid en regelmaat. Een klomp uit het leukste cafe in Etten-Leur, met veel geblabla en vrouwelijke charmes gescoord. Een bijbeltje wat nog van mijn moeder geweest is. Ik moet lachen als ik denk aan mijn laatste trofee; een sigarenkoker...nou ja, tis mijn huis:)
Verder hangt er een prikbord, met daarop vakantiegroeten, impressies van belangrijke of leuke momenten, kaartjes van restaurants waar ik ooit zo lekker gegeten en gekletst heb, concertkaartjes, herdenkingskaartjes, kleine schrijfsels van mijn kinderen.

Het nieuwste project is een oud paard wat ik maar weer eens van stal ga halen. Een deel van de benodigheden staat al minstens een jaar tegen de verwarming. Elpees! Het lijkt me helemaal geweldig om de oranje muur weer wit te maken en dan een collage van oude elpee-hoezen, allemaal in dezelfde stijl en ongeveer dezelfde kleuren te maken. Het moet een soort in- en uitschuifsysteem worden, zodat ik af en toe de hoezen kan wisselen, afhankelijk van mijn stemming. Ik zie het voor me....

Tweede kernwoord voor dit jaar is inspiratie. Ik voel het en uit het. En voeg het woord bij de daad.

Vuurwerk!

Overgang!

Met kerst had ik enorm buikpijn, terwijl ik me te goed deed aan één van de weinige verplichtingen die ik had – een bezoekje aan mijn ouders. Ik probeerde het te verbloemen, want de kerstsfeer moet je nou eenmaal niet willen verzieken.
Toen mijn moeder in de gaten kreeg dat ik me helemaal niet lekker voelde, zorgde ze voor een warme kruik en dirigeerde ze me met zachte dwang languit op de bank.
Ik verontschuldigde me een keer of vier en zoonlief deed nog een duit in het zakje: "Mam, je bent bij je òuders, hoor! Daar hoef je toch geen sorry voor te zeggen?"

Ja, dat weet ik. En bedankt he!:)

Ik durf achteraf wel toe te geven, dat ik me al langer verre van optimaal voelde. Het begon in November. Mijn verjaardag dichtbij, Sinterklaas is in het land en dan als klap op de vuurpijl – kerst. Ik wil het wel gezellig vinden, maar het lùkt me gewoon niet. Gezelligheid is iets wat je van binnen moet voèlen.
Tegen het eind van het jaar probeer ik het dus krampachtig gezellig te maken. Ik doe de inkopen, zet de boom, probeer plannen te maken. En dat alles zonder echte inspiratie.

Terwijl de kruik en de medicijnen hun werk deden, vertelde mijn moeder dat menstruatie(pijn) heftiger kunnen worden naarmate je ouder wordt. Vergeet niet dat je 39 bent ondertussen, gaf ze me nog na. Hmm ja, dat klopt. Ik heb geen probleem met mijn leeftijd, wel met het feit dat ik, ondanks mijn leeftijd, af en toe een ongeleid projectiel ben. Dat ik wel weet wat ik wil, maar niet hoe ik er moet komen. Dat ik soms maar wat doe, impulsief of gewoon zonder reden. Interessant detail is, dat die dingen me tijdelijk een halleluja-stemming geven, maar kort daarna alleen maar de leegte bevestigen.

De zorg van mijn moeder, deed me beseffen wat ik eigenlijk zo mis. Namelijk dat er af en toe ook eens voor mij gezorgd wordt. En dan bedoel ik niet eens feitelijk zòrg. Het is prettig om niet altijd stoer en sterk te hoeven zijn.

Mijn buikpijn trekt weg. En kerst gaat voorbij. Ik haal opgelucht adem. Rust.
Oud en nieuw staat voor de deur. Daar heb ik dan weer totaal geen moeite mee. Ik associeer de jaarwisseling altijd met afsluiten en opnieuw beginnen. Plannen maken, vakantie uitzoeken. Soms kan ik in februari de lente al ruiken.
Als ik terugdenk aan 2006, zie ik het afgelopen jaar vooral als een overgangsjaar. Mijn "beste" voornemen van 2006 – namelijk een jaar lang banjeren en uitzoeken wat ik wil – heb ik volgehouden.
Het feesten was weergaloos! Dansen tot diep in de nacht. Flirten. Zoeken. Toegeven aan wat nodig was. Was echt goed – geen spijt ook.
De keerzijde was van een heel ander kaliber. Leegte ervaren. Stilte. Met mijn neus op de feiten. Eenzaamheid voelen. Ik kan me herinneren, dat ik me, te midden van een grote groep mensen, enorm eenzaam voelde.

Het is altijd afwachten wat een nieuw jaar brengt. Ik weet waar ik op hoop. Ik vertrouw op mezelf en ga er vanuit dat alles wat er gebeurt, een doel heeft. En dat ik niet altijd meteen hoef te zien, wat het leven voor me bedacht heeft. Dat ik, indien nodig, een pas op de plaats mag maken. Rust in mag bouwen. Tijd mag nemen. Liefde mag geven. Open mag staan. Muren mag laten vallen - als ik wil.

De overgang van 2006-2007 was spetterend!

Mijn kernwoord voor dit jaar is balans.

En dan hoop ik dat het vuurwerk op het einde van dit jaar het enige ongeleide projectiel is.