Kinderleed

In slowmotion zie ik haar voorbij komen. In een blauwe bodywarmer en wit truitje. Blonde lange haren, slordig in slierten langs haar hoofd. Buitelend wordt ze door de lucht geworpen, alsof ze een pop is.

De techniek op tv speelt tikkertje met mijn verwarring. Wat zich aan mijn netvlies ontvouwt, kan niet waar zijn, toch weet ik vanaf seconde één, dat het echt gebeurt. Dit meisje is geen pop, maar een jong mens, van vlees en bloed. En haar bloed vormt hier en nu een plasje buiten haar lichaam.

Een paar uur hiervoor is ze mogelijk voor dag en dauw opgestaan, om deel te nemen aan een feest. Een volksfeest, zoals ze dat van jongs af aan heeft meegemaakt en waarvan ze weet dat haar hart een sprongetje maakt.

Onaantastbaar zou ze moeten zijn. Maar dat is ze niet. Dat heb ik net tot mijn grote ontzetting kunnen zien. Een gek heeft bepaald, dat haar einde vandaag gekomen is.

Ik sla mijn handen voor mijn gezicht, want ik wil niet zien, hoe een gek haar leven neemt. Ik wil niet zien hoe het noodlot haar leven stopt. Ik wil niet voelen, hoe verschrikkelijk het voor haar ouders is, de wetenschap dat hun kind er niet meer is. Hun leven in een klap nooit meer hetzelfde. Ik wil niet voelen hoe een mensenleven in luttele seconden verandert van een feest in een drama. Ik wil niet voelen hoe een grote groep mensen, door feestvreugde verbonden, toeschouwer wordt van dit drama.

Ik wil niet met mijn neus op de feiten; zien dat de wereld alweer niet mooi is, en de mensen erop soms nog minder.

Het is tè verschrikkelijk. Maar het is de waarheid.

Ik kan het me niet veroorloven te struisvogelen, want ik weet dat het waar is; in een fractie van een seconde wordt je geboren en in evenzo korte tijd, kun je er ook niet meer zijn. De enige zekerheid die je hebt, is dat een leven eindig is. Maar dat die wetenschap, op dit moment - hier en nu, op deze vreselijk manier tentoon wordt gespreid - ik kàn er niet tegen. Niet.

Eindig. Zo is het dus ook met kinderlevens. Wrang maar waar. Al zou ik willen, dan nog kan ik niets veranderen aan de realiteit. Het raakt me op een verschrikkelijke manier. Op precies dezelfde wijze waarop ik vroeger van streek kon zijn, als er iets gebeurde wat erg was en wat ik niet kon bevatten. Een huis in brand, een kind voor de rest van zijn leven gehandicapt, een vader uit zijn gezin gerukt, onrecht en oorlog.

Zo voel ik me nu; nog net zo machteloos als toen - al het leed van de wereld op mijn schouders.

Het gevoel verstikt me, ik zou er uren over kunnen huilen.

Ik kan er niets aan doen, dat er kinderen zijn die tussen vechtende ouders staan. Ik zou ze willen troosten en daarmee mezelf. Ik kan er niets aan doen; kinderen die iedere dag lichamelijk dan wel geestelijk finaal mishandeld worden. Ik zou ze willen beschermen en daarmee mezelf. Kinderen die het maar zelf moeten uitzoeken. Ik zou ze willen vinden en daarmee mezelf. Kinderen die achter slot en grendel verborgen worden gehouden voor de rest van de wereld. Ik zou ze willen verwarmen en daarmee mezelf.

Mijn moeder zei het vroeger al - je bent een èchte wereldverbeteraar. Ze vergat me niet te vertellen dat dat mooi en goed was, maar liet me ook de andere kant zien - de realiteit, de onmogelijkheid iets te kunnen veranderen in je eentje, de werkelijkheid van alle dag - dingen die gewoon gebeuren en het niet uitmaakt of je op je kop gaat staan - ze gebeuren toch.

Een mens verandert in de basis zelden.

Zelfs of juist nu - eind april, begin mei - het herdenken van de doden en het vieren van de vrijheid - ik voel de opstand en pijn in mezelf. En de onmacht rondom kinderleed. Anne Frank, die de twee laatste jaren van haar leven, doorbracht in het Achterhuis. Zich mòest verstoppen omdat er een gek rondliep met waanideeen. Zich kòn verstoppen dankzij goedwillende mensen, die in staat waren hulp te bieden.

Dat ze uiteindelijk door toedoen van diezelfde gek, toch nog de dood vond, is in- en intriest.

Het doet me pijn om hier een link voelen, ruim 50 jaar verder - twee onschuldige meisjes die de dood vinden, zonder dat zij er ook maar iets aan hebben kunnen veranderen.