En dan is het vrijdagavond.

Vrijdagavond is wat mij betreft de meest dubbele avond van de week. Dubbel in de zin van - heerlijk, weekend! Niets hoeft, alles mag. Maar ook - heel de week gewerkt, ik ben moe, de kinderen zijn de deur uit. Ik heb mijn ouders uitgezwaaid.

En dan rust en stilte.

Het voelt net als wanneer je na een lange reis eindelijk bent aangekomen op je vakantiebestemming. Maanden lang heb je er naar uitgekeken en er over gefantaseerd. Plannen gemaakt. Oh wat zullen we het heerlijk hebben! Maar nu nog even niet...
Meestal wil ik eerst op orde zijn. Koffers uitpakken, koffie zetten, de omgeving in me opnemen. Is dit het nu? Pas nadat ik een nacht heb geslapen, overvalt me het vakantiegevoel.

Vrijdagavonden zijn vaak precies hetzelfde. Ik moet gewoon even omschakelen. Dat gaat meestal op steeds dezelfde manier. Zal ik boodschappen gaan doen of ga ik nog even een uurtje onder de zon? Ga ik tv kijken of kruip ik achter de pc? Zal ik even gaan strijken of ga ik een prettige muziek-dvd opzetten? En zo ja, wordt het dan Frank Boeijen of iets heel uitbundigs? Feitelijk past niets dan. Lusteloos.
Ondertussen doe ik dan ook he-le-maal niets. Uiteindelijk lig ik lusteloos om een uur of negen in bed.

Op zaterdag is alles anders. Plannen zijn niet voor niets gesmeed! Beetje uitslapen. Wakker worden met Omroep Brabant. Rondje kapper. Misschien even de stad in. Nieuw kleren scoren, of een make-upje hier of daar. `s Avonds uit eten, dansen, vrienden. Gezelligheid. Op zondag een beetje uitdooieren en andere langzaam-aan-actie's. Nagenieten. Het slaaptekort breekt zelden op - energie stroomt door mijn aderen.

Voorlopig valt er nog weinig te genieten. Ik denk dat ik mezelf zo maar eens even op een warme chocomelk met slagroom tracteer.