Lilith

Ik ben niet gelovig; ik hecht geen of weinig waarde aan het geloof dat ik van huis uit heb meegekregen. Alhoewel in mijn vroege jeugd wel gold dat ik af en toe met mijn ouders naar de kerk ging, is vooral de laatste jaren mijn laatste stukje verbondenheid met het katholicisme verdwenen. Ergens las ik dat de katholieke kerk gedurende de oorlog "vergat" kant te kiezen en toen was ik eigenlijk wel klaar mee. Ik ervoer toen een stukje huichelarij en kon dat absoluut niet plaatsen. Het klopte gewoon niet met wat ik altijd gedacht had - de kerk staat voor wat God ooit goed bedoelt heeft.

Toen besloot ik dat ik hoogstens mijn "eigen" geloof kon aanhangen. Dat het goed was om mijn eigen ideeen over geloof uit te bouwen en te proberen daar naar te leven.

En dan heb je het over zaken als goed zijn voor je naasten, proberen oprecht en eerlijk te kijken naar de dingen die je bezighouden.

De bijbel heb ik nooit gelezen; de teksten, woorden en insinuatie's waren onduidelijk en naar mijn gevoel werd er maar om de hete brei heengedraaid. Nooit heb ik gevonden waar het nu eigenlijk om gaat. Misschien is dat wel logisch - het is ook een optekening uit een tijdsperiode, geen roman. Ik weet dat de bijbel onlangs ook in romanvorm is uitgegeven en dat ik die als de tijd er rijp voor is zal lezen.

De laatste tijd komt er uberhaupt niet zoveel van lezen, maar pas geleden had ik dan toch de tijd en rust gevonden om een (voor mij) nieuw tijdschrift te kopen; Happiness! Leuk blad!

Ik stuitte over een artikel over Litith. Ik had nooit van haar gehoord, maar de eerste regels van het artikel waren dusdanig pakkend dat ik langer dan een paar minuten mijn aandacht erbij kon houden.

Lilith is de vrouw die God in eerste instantie geschapen had, naast Adam. Lilith was een onafhankelijke dame die wist waar ze voor stond en dat was naar haar idee op gelijkwaardige voet met Adam. Een pittige tante die helemaal niet onderdeed voor haar mannelijke variant. De legende is als volgt:

Adam en Lilith wilden de liefde bedrijven en Lilith weigerde onderop te liggen, iets waar Adam absoluut niet mee kon leven. Hij was immers de man en bepaalde hoe sommige dingen bedoeld waren. Lilith nam daar geen genoegen mee en de zaak liep hoog op. God heeft Lilith, ten einde raad, uit het paradijs verbannen. Daarna schiep hij uit een rib van Adam een nieuw exemplaar; Eva. Eva was aan/afhankelijk en onderdanig en lief. Adam was tevreden en de rust keerde weder.

Toen ik deze week op onderzoek uitging over dit onderwerp, heb ik er nog het een en ander over gelezen. Daarnaast stuitte ik op een paar vragen.

Nu wil het verhaal dat Lilith op slinkse wijze Eva heeft overgehaald, om Adam de appel te voeren. Daar moest ik eigenlijk wel om lachen. Zo haalde ze op haar manier toch nog haar revanche! Jammer dat ze niet openlijk haar revanche heeft kunnen halen. Jammer dat God dacht dat haar uitzetting de enige oplossing was.

Een vraag die bij me opkwam: wat zou er zijn gebeurd als Adam wel had kunnen leven met Lilith? Met haar wens om onafhankelijk en gelijk aan Adam te willen zijn? Zet je toch aan het denken; zeker in het licht van emancipatie in deze tijd. Wat zou er dan ànders zijn? Een heleboel. We weten allemaal dat vrouwen op bepaalde gebieden helemaal niet gelijk zijn. Kijk alleen maar naar de arbeidsmarkt. Tis bovendien nog maar een paar decenia geleden dat vrouwen achter het aanrecht vandaan zijn getrokken

En: in mezelf merk ik altijd enige tegenstrijdigheid. Enerzijds is er een deel van Eva - meegaand, afhankelijk, klein. Aan de andere kant is er ook Lilith in mij - ik regel mijn eigen zaakjes, kan volledig op eigen benen staan, weet wat ik wil en doe (meestal) mijn eigen ding. Ik ben gelukkig met mijn lief, niet in de laatste plaats omdat hij mij op essentiele punten als zijn gelijke ziet. Lilith leeft in mij, net als Eva, maar af en toe is dat knap beroerd. Ik denk dat ik niet de enige vrouw ben, die af en toe met dit tweestrijdige gevoel kampt.

Misschien geldt dat trouwens ook wel voor de moderne man. God schiep Adam, naar zijn eigen beeld en idee en hij dacht dat het goed was. De geschiedenis laat zien dat er sinds mensenheugenis problemen zijn geweest tussen mannen en vrouwen. Een aantal verschillen zijn goed, daar ben ik van overtuigd. En dat moet gewoon zo blijven.

Rijst bij mij de vraag - Wat moet de hedendaagse man met Lilith? Welke houding past hem in de 21ste eeuw? Hij moet accepteren dat zijn vrouw/liefde sterker en krachtiger is geworden, maar was het in oorsprong allemaal wel zo bedoeld? Is het verstandig om onze "mannen" te vormen tot wat wij graag in hen zien? Is het eerlijk om te zeggen, vanwege onze groei, ze maar klakkeloos moeten accepteren? Denk het niet. Geen idee ook. Het zet mij in ieder geval wel aan het denken.

Misschien komt er een tijd dat alles op zijn plaats valt. Zeker is dat wij niet meer meemaken hoe het er uitgebalanceerd uit ziet.

Rest ons niets om af en toe behoorlijk te stoeien met tegenstrijdigheden en er maar het beste van te hopen.