Er zit een zwaan op de weg - Judith

Er zit een zwaan op de snelweg.

In eerste instantie herken ik haar niet, maar naarmate ik dichterbij kom, trekt ze op statige wijze mijn aandacht. Ze kijkt alsof zij iets weet, wat in mij nog niet is opgekomen - namelijk dat zij het onderwerp zal zijn van deze blog.

Ze ziet er vriendelijk en onaantastbaar uit. Dat laatste is vreemd, want ze bevindt zich in een wel heel benarde situatie.

Het zachte, witte, vriendelijke van een levend wezen, in schril contrast met het ongenaakbare grijs van het asfalt. Gelukkig is het zaterdag en gelukkig zit ze op de linker rijstrook.

Ik kom dichterbij en zie dat ze écht op haar gemak zit, ze verroert geen vin, terwijl een stroom auto's aan haar voorbij raast; met 120 per uur. Het lijkt alsof ze lacht, maar het is vast alléén mijn maffe gedachte dat ze geen vlieg kwaad zal doen.

Vooralsnog is ze een bezienswaardigheid waardoor de meeste automobilisten haar bijna teder benaderen en haar door een beheerste zwaai aan hun stuur omzeilen. Een zwaan op de snelweg.

Ze moet wel een klein beetje van het padje zijn. Welke zichzelf respecterende, met gezond verstand behapte zwaan haalt het in haar hoofd om op zaterdagochtend met haar kont op koud asfalt te gaan zitten? `

Misschien wist ze heel goed wat ze deed, en was haar actie weloverwogen? Door de weeks moet je zoiets al helemaal niet doen. Kun je er donder op zeggen, dat het slecht met je afloopt.

Om nog maar niet te spreken over het menselijk leed, wat je mogelijk veroorzaakt. Eén niet oplettende automobilist en niet alleen jouw leven ligt op straat. Aan flarden.

Deze zwaan, tis en blijft een vreemde eend in de bijt. Ik weet niet, maar op een of andere manier doet ze me nog geen uur later, denken aan iemand die ik al een tijdje zijdelings meemaakt.

De dame in kwestie, ik ken haar nauwelijks - dus het is maar een gevoel; ze komt op mij onaantastbaar over. Ik vermoed dat ze ooit heel zacht en kwetsbaar is geweest, maar dat ze tegenwoordig wel uitkijkt. Door het leven getekend, zoals iedereen - mogelijk verklaart dat haar houding. Tis een heel slimme vrouw en mooie vrouw ook nog, al ziet ze dat blijkbaar op dit moment helemaal niet.

De vrouw is een beetje zuur aan het worden. Er zijn maanden, misschien wel jaren voorbij gegaan; jaren waarin ze haar leven in eigen hand had. Zij bepaalde. Mocht veel van zichzelf. Das een mooie vrijheid. Het maakte dat ze was wie ze was - iemand waar haar omgeving met bewondering naar keek.

Nu lijkt het alsof ze niet meer bij die vrijheid mag komen. Let wel - er is niemand die haar iets verbied - ze doet het allemaal zelf. Jammer voor de vrouw.

Ik denk dat het haar heel goed zou doen; op excursie ver weg van haar meest recente gedachtengangen.

In mijn ogen zit hierin de mooiste overeenkomst tussen de zwaan en vrouw; ze mogen beiden even de weg kwijt zijn, maar misschien kunnen ze elkaar verleiden tot een uitstapje richting vrijheid.