Niemandsland

Er is iets gaande. Iets geks. Met mij. De eerste keer dat het gebeurde hoefde ik er nog niet al te veel aandacht aan te besteden. Het kon toevallig zijn. De tweede keer, een paar dagen, hoogstens een week later - krabte ik maar eens verbaasd achter mijn oren.

Ik betrapte mezelf tot twee keer toe zoekend op het internet, naar alles wat met zwangerschap, bevalling, hersteloperatie's, IVF enzovoort te maken heeft. Weird! Voor mijn werk heb ik het niet nodig, al heb ik er zijdelings mee te maken. Bosjes vrouwen worden zwanger en rond de twaalf weken komen wij voor het eerst met ze in aanraking, als ze hun 12 weken screening krijgen.

Het is werk, ik hoor mezelf honderden keren per week dezelfde vragen stellen: "Wat is de eerste dag van je laatste menstuatie?" "Wil je een combinatie-test?" En voor een tweede screening: "Wanneer ben je precies 20 weken zwanger?" Tegenwoordig hoor ik al die happy zwangeren tegen het einde van de zwangerschap nog een keer, als er een liggingsecho moet worden afgesproken.

Ik kan niet meer zwanger worden!

Mijn ex heeft zich laten steriliseren na de geboorte van onze dochter. Na mijn scheiding, heb ik het zelfde kunstje bij mezelf laten herhalen, want ik was overtuigd; ik heb twee gezonde kinderen. Die heb ik met mijn ex gewild en ik weet zeker dat ik dat niet nog een keer met een andere man wil.

Jarenlang heb ik in vrede met die gedachte geleefd. Het was goed zo. Waarom ben ik dan ondertussen bewust bezig om te lezen over zwangerschap en dergelijke? Als het kon zou ik het denk ik niet eens willen. Verstandig. Slim. Tis beter zo....

Ik ben bijna 41! Met 36 kun je met een gerust hart nog een kind krijgen. 38 kan ook nog, maar na die tijd, nemen de risico's alleen maar toe. Niet slim dus. Bovendien, ik ben gesteriliseerd en om de overgangsverschijnselen enigszins draagbaar te maken, duwt de assistente iedere drie maanden een shotje voorbehoedingsmiddelen in mijn bil. Tel daar de sterilisatie van lief bij op en het zou een godswonder zijn als ik zwanger zou worden.

Ik kan niet zwanger worden dus, al ga ik op mijn kop staan.

En dat is nou precies waar ik mee bezig ben! Het kàn niet meer. Ik heb die tijd gehad, het ligt achter me, mijn kinderen zijn niet schattig klein meer, maar worden zelfbewuste opgroeiende pubers. Er zijn al zoveel jaren verstreken - de tropenjaren, onderbroken nachten, op uur en tijd eten en drinken, zijn al jaren voorbij.

Voor mijn gevoel zit ik nu dus in een akelig niemandsland. Eigen kinderen krijgen, dat zit er niet meer in, mijn eigen kinderen hebben me steeds minder nodig. Het duurt hopelijk nog een jaar of vijftien voordat ze zelf aan kinderen willen beginnen. Tegen die tijd hoef ik vermoedelijk helemaal niet zo heel veel meer.

Ergens voelt het een beetje alsof er nu dus nog van alles moet gebeuren. Ik moet nog vanalles doen, ondervinden, leren, om over een jaar of vijftien klaar te zijn voor kleinkinderen. Want ben ik dan afgeschreven? Levenswijs? Moet ik het nu allemaal wel een beetje beleven? Voor het te laat is?

Straks keek ik even uit het raam. Ik kwam tot de conclusie, dat mijn niemandsland overal in zit.

Een vader trok zijn kind op het sleetje door de sneeuw. Foto's werden gemaakt. Het kind ziet voor het eerst sneeuw. Het zit hem ook in mijn eigen herinneringen - dochterlief, toen anderhalf, lang haar in staartjes, geruit jurkje met stroken, hoe trots ze haar eerste stapjes zette. Dat komt nooit meer terug. Had ik er maar meer bij stil gestaan....

Met onze oudste destijds voor het eerst naar het bos. Hoe bang hij was van alles voor het eerst. De bladeren werden door de wind opgewaaid. Foto; klik. Alles op de voet gevolgd. Het gaat voorbij en het komt nooit meer terug.

Ik laat dit niemandsland maar over me heen komen. Ik weet niet wat ik er anders mee moet.

Ook in niemandsland is het afscheid nemen blijkbaar iets wat niet altijd even makkelijk valt.