Tergend langzaam - Drie vooruit, twee terug

Een paar weken geleden ben ik gestopt met roken. Die resolute gedachte kwam in me op, vervolgens rookte ik op wat ik nog had liggen en stopte er gewoon mee. Niet voor niets vermoedelijk, al moet ik toegeven dat mij héél soms de gedachte overvalt, dat ik eigenlijk niet precies weet waarom ik het niet meer doe, maar dat zullen de afkickverschijnselen wel zijn, denk ik dan maar.

Anyway - stoppen met roken geeft je zeeen van tijd. En omdat ik merkte dat ik helemaal gek werd van stilzitten, ontstond er een nieuw idee in mijn brein. Waarom niet alles wat ik al jaren verslonst heb, in een verfrissend nieuw gevoel proppen? Zo ontstond het Persoonlijk Project.

Ik besloot iedere dag iets te doen. Maakt eigenlijk niet uit wat ik doe, àls ik het maar doe.

Zo sorteerde en archiveerde ik jarenlang achterstallig administratief onderhoud. Maakte van twee oude fietsen, een nieuwe. Ik ontruimde kasten. Gooide erg veel weg en kwam tegen wat ik kwijt was. Erg spiegelend moet ik zeggen.

In het kader van het Persoonlijk Project had ik vandaag bedacht naar de Kwantum te rijden en gratis op maat gemaakte gordijnen te bestellen. Recentelijk heb ik in binnen datzelfde Persoonlijk Project, de muren in de huiskamer voorzien van een (nog net niet) maagdelijk wit. Geeft wel meer rust, moet ik zeggen. Het verschil zit hem niet in de kleur van de muren, maar in de subtiliteit van de details. Accesoires zeg maar.

Voorheen waren de muren warm, omvattend en opvallend. Dusdanig dat je geen oog meer had voor details. Je ogen werden als het ware voor de gek gehouden door wat het meest opviel, om de aandacht af te leiden van wat er ècht toe doet.

Wispelturig als ik ben, wilde ik vandaag dus naar de Kwantum om kleur te bestellen. Om meer details aan te brengen in mijn maagdelijk wit. Mijn verstand zegt dat ik het beter niet kan doen, omdat de inhoud mijn spaarpot bedroevend laag geworden is.

En nu zit ik hier, schrijvend, terwijl ik me afvroeg wat ik ook al weer wilde zeggen.

Ik las vandaag op Ouderalleen een inspirerende draadje en probeer wat linken te leggen, verbanden te zien tussen dingen in mìjn eigen leven.

Geen idee of het er woordelijk net zo mooi kan uitkomen als ik zou willen - het moet maar.

Weet je waar ik zo boos/verdrietig over kan zijn/worden?

Over het feit dat het geen nut heeft boos te worden op het leven. Je kunt moeilijk het leven de schuld geven van alles wat er niet naar je zin is gegaan. Het leven is geen stoptrein en je moet er gewoon mee dealen.

Maar als iets me van het leven is tegengevallen, is het dat het me mijn naiviteit heeft afgepakt en er angst voor terug heeft gegeven. Wat moet je daar nou weer mee?

Je zou zeggen - pak het aan. Grijp het beet en wurg het, als je er zo'n last van hebt. Maar hoe dan?

En dan kom ik als vanzelf bij de titel van deze blog. Boos maakt het me ook dat alles wat van belang is in mijn leven, de dingen die ik poog te leren, de inzichten die ik wil verkrijgen, gewoon altijd in dertigduizendvierhonderdnegenenvijftig stappen komen!! Zo ontzettend veel stappen! Je merkt nauwelijks dat je vooruitkomt. Kom je wel vooruit uberhaupt?

Dat die muren in mijn woonkamer zo ontzettend bont, warm en donker van kleur waren, vind ik achteraf gezien eigenlijk wel logisch. Het was puur het afbakenen van mijn terrein, het beschermen van mijn gekwetste ziel. Zo van - dit is van mij en daar komt niemand aan, in, op of tussen.

Ik doorzie ook mijn actie's in het verlengde van die gedachte en dan met name op het gebied van relatie's. Beetje vreemd om in dit kader van relatie's te spreken, temeer omdat ze er gewoon niet waren. Zover kwam het nooit, omdat ik niet durfde. Als ik het wel gedurfd had, waar was ik dan achter gekomen? Bedrog? Wantrouwen? Angst?

Ik heb me niet als een non gedragen de laatste jaren. Er kwam best wel eens iemand voorbij die ik een nacht gunde in mijn bed en lichaam, maar een tweede nacht, nee....zelden. Koud he? Ja, is het ook. Wrang om het op die manier te moeten leren doorzien, maar ach......dat verwijt ik het leven niet. Mezelf trouwens ook niet, want hoe had ik het anders gemoeten?

Het is volgens mij niet toevallig dat ik mijn muren licht schilderde en dat ik tegelijkertijd bezig ben mijn muren te laten vallen. Een lieverd liet me beseffen, dat ik er best omheen kon, maar dat ik mezelf/hem/ons dan ook zou verloochenen als ik het op de oude manier zou aanpakken. Dat was een eye-opener van jewelste.

Ik zal je wat vertellen - ik vind het dood- en doodeng. Ik geloof dat ik misschien nog wel tien keer zal proberen er voor weg te rennen. Toch besef ik terdege dat ik er niet meer omheen wil, maar er doorheen moet. Om te leren. En "open"te leven. Hoe lastig, verwarrend, frustrerend en vermoeiend en tergend langzaam ook. Ik wil geloven dat drie vooruit en twee terug ook vooruitgang is, zelfs als ik radeloos ben en denk dat ik terug bij af ben.

Mijn huis is licht en toegankelijk, mijn hart ook. Dat positief gegeven neem ik maar mee de dag in. Misschien haal ik de Kwantum nog voor dat dochterlief uit school komt.