X voor Y.

Bijna negen jaar geleden bracht ik je voor de eerste keer weg. Ik zie je nog staan op het schoolplein - je mocht een middag komen "oefenen". Tijdens het buitenspelen voordat de bel ging, stond je wat onwennig, afwachtend om je heen te kijken. Klein ventje....vier jaar. Een wijze, sociale mini-kleuter. Ik vroeg me af hoe je je zou redden tussen al dat gepeupel. Was bang dat ze je omver zouden lopen of pijn zouden doen. En dat je je niet zou verweren.

Dat gebeurde niet. Al snel ging je met veel plezier naar school. Je had niet echt veel vriendjes, maar je was ook nooit alleen. Een allemansvriendje.

Twee kleuterjaren vlogen voorbij. Op het einde van het tweede jaar "gleed" je je kleutertijd uit. Fotocamera's in de aanslag. En je ploeterde. De hoge toestellen die je naar de glijbaan zouden leiden, leken een eeuwigheid weg. Onhandig en bang bereikte je toch je doel. Ik was trots en had ook pijn. Het kostte je zoveel moeite.

Groep drie begon met therapie voor je grove en fijne moteriek, wat snel resultaat en verbetering gaf. Een probleem overwonnen. Halverwege groep drie veranderde je je leven voor goed. Op een ochtend vertelde ik je, dat papa bij ons weg zou gaan. Dat wil zeggen, jij vulde aan waar ik niet meer kon praten. Ongelofelijk!

In eerste de jaren daarna veranderde je van een speels, sociaal en lief kind in een bankhangend, angstig kind zonder vriendjes. Je durfde niet meer alleen over straat, hing als een blok aan mijn been. Je maakte ruzie met mij, dreef me tot wanhoop. Op school stond je alleen. Je zei weleens: "Mam, ze begrijpen me niet. Ik bedoel het niet verkeerd, maar het komt er wel verkeerd uit."

Wat hebben we geploeterd in die tijd! Moest ik harder voor je zijn en je dwingen je angsten te overwinnen? Of moest ik meegaander zijn? Ik wist het niet. Soms schopte ik je de straat op - stel je niet aan! Andere keren nam ik je liefdevol bij me in bed, troostte je totdat je rustig werd. Maar overleven bleef het. Tot dat we allemaal met de rug tegen de muur stonden. Jij op jouw manier, ik op de mijne. We waren onbereikbaar voor elkaar.

Via de huisarts kwam je bij Buro Jeugdzorg terecht. Na zes weken therapie werd je genezen verklaard. Mooi niet! Natuurlijk was je een gezond, gevoelig en slim kind. Maar met je intelligentie had je de deskundigen een loer gedraaid. Thuis en op school vond geen verbetering plaats. Sterker nog - je zat helemaal vast en kon geen kant meer op.

Op aandringen van je vader en mij, gingen we toch verder met Jeugdzorg. Je moest gewoon weer worden wie je altijd geweest was. Maanden van zware gesprekken, openheid, geduld en begrip, zorgden ervoor dat het hoge woord er eindelijk uitkwam. Jarenlang heb je gezwoegd op een ernstig loyaliteitsprobleem. Toen dat eenmaal uitgesproken was en nadat je wist en voelde, dat er niemand bij je weg zou gaan, dat we altijd jouw vader en moeder zouden blijven, ben je opgeknapt.

"Mevrouw, houdt u er rekening mee, dat u zoon nu met grote sprongen vooruit zou kunnen gaan. Remt u hem niet af. Bedrempel hem niet met uw eigen angsten"

Ik heb je nooit tegen gehouden. Ook niet toen je razendsnel ging. Ik stond aan je zijde, toen je de wereld stap voor stap herontdekte. Wat was ik trots op je toen je geen enkele gedachte meer binnenhield. Wat was ik blij dat je je spontaniteit weer terugkreeg. Hoe je stopte met ruziemaken op school en vrienden kreeg.

Vanavond keken we met zijn allen naar je afscheidsmusical van groep acht. Wat zijn de jaren snel gegaan! En wat zijn we trots op je!

Met weemoed denk ik terug aan die eerste dag op het schoolplein.

Nu moet en wil ik je weer een stukje meer loslaten.

Mijn wens voor jou is, dat je je voortgezet-onderwijs-tijd benut om veel kennis te vergaren. Om vrienden voor het leven te maken. Om te leren over het leven, zodat je je ten alle tijden staande zult weten te houden.

Ik hoop dat je zoveel mogelijk je eigen keuzes zult maken, onafhankelijk van wat anderen daar van vinden. Dat je je verder zult ontwikkelen tot een sterk, lief en sociaal mens.

Ik hoop dat je je tijd goed zult benutten met dingen die bij je jonge jaren passen. Geniet er met volle teugen van - deze tijd komt nooit meer terug!

Donderdag "glijd" je je basisschooltijd uit. Ik zorg dat ik er ben - camera in de aanslag. Natuurlijk is de weg naar de glijbaan geen opstakel meer voor je.

Vergeet nooit - mocht je ooit andere opstakels tegenkomen - mijn deur en hart staan altijd voor je open.

Lieverd, ik laat al die gekke handbeweginggingetjes even achterwege - dat leer ik toch nooit:) - ik houd onvoorwaardelijk veel van je.

Maak er wat van de komende jaren.

X voor Y van mama.