Straatstenen

Ik schrijf graag. Of het altijd even goed is, weet ik niet en dat doet er eigenlijk ook niet toe. Soms bedenk ik me hoe het zou zijn om van mijn hobby, mijn werk te kunnen maken. Vooralsnog moet het volgens mij maar gewoon een hobby blijven - het gevoel dat je krijgt, als je plotseling geinspireerd wordt en de woorden door je hoofd buitelen, ongeduldig wachtend op het moment dat ze je je toetsenbord kunnen verlaten - het is echt ongelofelijk lastig. Het "zaadje" is geplant - nu nog hopen dat "het kind" op een goede manier geboren wordt. Inspiratie is even mooi als lastig. De adrenaline woedt roerloos door je lichaam. Ongeduld overmeestert je. Wachten is dodelijk, want stel je voor dat de woorden straks niet meer komen en het verhaal een vroege dood sterft?

Natuurlijk heb ik ook voorbeelden. Paolo Coehlo; een woordenkunstenaar die in staat is op onnavolgbare wijze woorden tot verhalen te toveren. Woorden en zinnen die door zijn lezers herkend worden en zorgen voor gevoelens van begrip en verbondenheid. En dan doe je het als schrijver knap, vind ik.

Daphne Dekkers; van een heel andere orde, maar op haar manier niet minder verdienstelijk. Haar colums zijn heel herkenbaar en humoristisch. Toch zou ik niet in haar schoenen willen staan. Stel je voor dat je inspiratie in een contract hangt? Het lijkt me vreselijk om wekelijks te moéten produceren. Inspiratie is niet te vangen in een moment. Dus er is ook geen agenda aan te hangen. Dan lijkt schrijven me dodelijk vermoeiend.

Gisteren werd er bij mij een gevoel van inspiratie geboren. Naar aanleiding van iets wat er in mijn leven speelt en wat voor mensen in mijn omgeving heel herkenbaar is. Ik voelde dat het nog geen tijd was om er daadwerkelijk iets mee te doen en wachtte af. Dat wachten gaat in rust trouwens - natuurlijk denk ik er wel aan, maar er is zeker geen sprake van onrust.

Die onrust was er ineens vanmorgen op kantoor. En toen had ik een probleem, want ik geloof niet dat mijn leidinggevende blij van me wordt, als ik zeg dat ik naar huis moet om te gaan schrijven, alleen maar omdat het er NU tijd voor is.

In de hoop dat er niets verloren zou gaan, kalkte ik wat kernwoorden op een papiertje.

Straatstenen

Een paar maanden geleden had ik een leuke discussie met iemand. Aanleiding daarvan was mijn opmerking, dat het leven hard is, maar de straatstenen nog harder. Die wijsheid is mìjn - gewoon een cynisch manier om te zeggen dat je geen grip hebt op het leven en dat dat soms best pijn kan doen. Maar zodra je met je kop op de keien slaat, doet dat ècht pijn en vaak is die pijn nog aanwijsbaar ook.

Hij probeerde me te overtuigen van het omgekeerde. Natuurlijk doet het pijn als je van je fiets valt en een been breekt - maar het lèven, dat wat je overkomt en vooral de mènsen in je leven kunnen je pijn doen.

Natuurlijk valt er voor beide zienswijzen iets te zeggen. Bovendien is het zo dat een mens veel van zijn wijsheden verzamelt, juist door te léven en ervaren. Niets is persoonlijker. Niets is goed of fout.

Toch wist ik vanmorgen ineens dat mijn zienswijze (voor mij) makkelijker is. Het leven is een verzameling van dingen die je overkomen, je hebt nou eenmaal niet altijd een vinger in de pap. Als je daarvan uit gaat, zijn de dingen die gebeuren, het leven an sich, veel makkelijker te dragen. Bovendien geef je de mènsen in je leven veel minder belang en hoef je ze ook geen verwijten te maken, zodra ze anders reageren dan je hoopte of verwachtte.

Waarheid

Veel mensen hebben tegenwoordig de mond vol van waarheid/eerlijkheid. Natuurlijk is het prettig, als je op mensen kunt bouwen. Niets is heerlijker dan iemand blind te kunnen geloven op zijn/haar woord.

Als waarheid positief is, is dat mooi meegenomen. Maar waarheid is ook verraderlijk en aan fluctuatie's onderhevig. Niets is persoonlijker dan de waarheid. Mensen groeien, situatie's en je gevoelens veranderen. Wat vandaag je waarheid is, hoeft dat morgen niet meer te zijn.

Dan kan waarheid honderd procent omdraaien en door anderen negatief bezien en ervaren worden. Toch blijft het waarheid en al heeft het plotseling een heel andere lading gekregen, je zult er mee moeten dealen. Net zoals je met het leven moet dealen.

Eerlijkheid

Wat voor waarheid geldt, geldt vaak ook voor eerlijkheid.

Eerlijkheid en het leven is volgens mij het makkelijkst wanneer je het vanuit het nù beziet. Dan zit je altijd goed en is het reeel. Morgen kan alles anders zijn - hoeft niet, maar kan wel - want dit het is moment. Niet gisteren, niet morgen, nù.

Het is onmogelijk om altijd eerlijk te zijn tegen anderen. Er bestaat zoiets als een leugentje om bestwil - allom geaccepteerd. Vaak gaat het om kleine zaken, die niet echt de moeite waard zijn, maar jou gewoon even beter uitkomen. Niets mis mee.

Bij grotere en belangrijkere zaken wordt het iets moeilijker. Eerlijkheid kan anderen kwetsen. En dat wil je niet. Soms weet je gewoon dat anderen niet op jouw eerlijkheid zitten te wachten en stel je de genadeklap nog even uit. Maar er is in feite geen houden meer aan. Jouw eerlijkheid brandt en steekt en is een last geworden, tot dat je niet meer anders kunt dan hem te ontvouwen. Op hoop van zegen dan maar.

Eerlijkheid is niet eenvoudig. Jaren geleden heb ik eens de goede raad gekregen om, als je (nog) niet eerlijk kunt zijn tegenover anderen, het in ieder geval wèl ten opzichte van jezelf te zijn. Het zorgt voor een stukje bewustwording. En vanuit die bewustwording kunnen processen worden aangekaard, geanalyseerd en afgerond.

Egoisme

Egoisme roept in onze maatschappij over het algemeen negatieve gevoelens op. Het hoort niet, het past niet. Er wordt ons vaak ingeprent dat het belang van anderen van veel groter belang zou moeten zijn. Belangrijker dan jezelf. En dat klopt niet. Kan nooit goed zijn. Natuurlijk siert het je, als je zoveel mogelijk rekening houdt met het belang van anderen. Maar tegen elke prijs? Dacht het niet.

Egoisme kan en moet. En is zelfs logisch - ook al weet je dat egoisme soms ten koste gaat van anderen. Het heeft te maken met overlevingsdrang, zelfbeeld en zelfrespect. Je kunt jezelf en je gevoelens onmogelijk blijvend verloochenen. Dan nog liever een egoistische daad - hoe moeilijk ook.

Kom ik op het einde van dit verhaal nog even terug op het leven en die straatstenen. Toen ik vandaag naar huis reed werd mijn weg versperd en omgeleid - stratenmakers werkten zich in het zweet om het geheel weer enigszins toonbaar en berijdbaar te maken. Ik zuchtte, keek geirriteerd op mijn horloge en besloot toen dat er niets anders op zat dan een andere route te nemen. Soms gaan dingen eenmaal niet zoals je wilt/verwacht of hoopt.

Afstand!

Kortgeleden was ik er van overtuigd, dat er binnen de Nederlandse grenzen geen afstanden bestonden. Nou.....veertien dagen geleden kwam ik tot inzicht toen we gepakt, gezakt en doodmoe vertrokken voor een vakantie in Nederland, Drenthe, Wezeperbrug. 260 kilometer en een uur of vijf later, stond de vouwwagen en zat ik bij te komen van de stress die toch altijd weer aan zo'n vakantie vooraf gaat.

Deze keer had ik zo'n anderhalve dag nodig om over te schakelen van de hoogste naar de laagste versnelling. Viel me niet tegen.

Na het min of meer verplichte voorstelrondje, plofte ik neer op een stoel met boek (Close up van Esther Verhoef - echt een aanrader trouwens) om daar vervolgens alleen nog vanaf te komen om wat te eten of drinken. Ik was zo moe, dat er helemaal niets meer uit mijn handen kwam. Te moe ook om energie te géven. Eerst maar eens ruimte voor mezelf dus. Accu opladen en energie op peil brengen. Heerlijk de diepte in

Op gegeven moment moet je gaan uitkijken trouwens - àls je eenmaal in de juiste versnelling zit en helemaal niets meer hoeft - gaan de dagen in sneltreinvaart aan je voorbij. En dat is vreemd, omdat het samenvalt met het besef dat tijd er helemaal niet meer toe doet.

Zo kan het gebeuren dat je op een zaterdagmiddag onderuitgezakt toekijkt terwijl nieuwe vakantiegangers hun entree maken. Biertje erbij en dan maar genieten, omdat jij al helemaal ontspannen bent en zìj die hele hut nog moeten opbouwen. Das mooi:)

Ik zal nooit vergeten hoe een nieuweling, na een aantal keren tevergeefs achter zijn oren te hebben gekrabt, het tentdoek als een koningstenue om zijn lichaam geslagen had, om vervolgens met lood in zijn schoenen een nieuwe poging te doen. Jammer dat we er geen foto van hebben gemaakt. Jammer voor hem ook, dat wij te lam waren om een poot uit te steken - ja, asociaal, maar vakantiestand he? Jammer vooral, dat hij het nummer Bloed, Zweet en Tranen van Andre H., wat wij speciaal voor hem draaiden, niet heeft gehoord. Toch een minpuntje bij een verder fantastisch spektakel.

Wassen op een camping is daartegenover weer een hele sociale gelegenheid. Zo hadden we - met 4 andere ouders - bedacht dat het misschien wel leuk was om ook weer eens droge en schone kleren aan te hebben. Dus ik en een niet met naam en toenaam te noemen andere persoon, vertrokken in de auto, afgeladen met vuilniszakken vol vieze, natte en toch ook stinkende was naar de wasserette.

Nou, we waren niet de enigen zullen we maar zeggen. "Is dit allemaal van jullie??!?" vroeg een brabantse geblondeerde volleerde campinggaste. "Ja, kun je nagaan, we zijn hier pas twee dagen, maar ja, we hebben oma mee en haar stoma is losgeschoten vannacht." Nog nooit iemand zo dom zien kijken, maar lachen was het wel.

Tussen de was- en droogbeurten door lekker op een bankje gezeten, in de spaarzame zon. Beetje slap ouwehoeren, zwijgen, het leven, lust en zondes overdenken. Het leven is goed!

In ontspannen toestand ontspruiten echt de meest fantastische ideeen aan je brein. Ooit weleens gegeten met zijn zestienen in een vierpersoonscaravan? Ooit uren achter elkaar gelachen om helemaal niets? Tot broekpiesens toe? Je zo gedragen, dat je kids zich spontaan voor je gaan schamen? Ik kan het echt aanbevelen - geeft oneindig veel energie en hele gave herinneringen! Bovendien leerzaam, want je kids weten voor eens en voor altijd hoe het wèl moet - leven, zonder voorbehoud.

Voor je het weet is het afscheid onontkoombaar. Nog snel een paar groepsfoto's maken, telefoonnummers en msn-adressen uitwisselen en dan inpakken en wegwezen. Met tegenzin, absoluut. En vooral niet denken aan alles wat je binnen de korste keren weer mòet.

Als ik terugdenk aan deze vakantie, kom ik toch weer terug op de eerste paar kernwoorden aan het begin van deze blog - afstand, grenzen en diepte.

Om het op zijn Blof's te zeggen: Hoe ver je gaat, heeft met afstand niets te maken, hoogstens met gevoel.