Audit

Ik werk nu bijna een jaar bij een huisartsenlab - met veel genoegen. 32 uur, en dat past precies. Ik voel me er op mijn plaats en heb veel geleerd het afgelopen jaar.
In het begin was het nogal wennen, vooral omdat ik bij andere bedrijven voornamelijk in mannenculturen gewerkt heb. Mannen zijn zakelijk, recht door zee. Ze zeggen waar het op staat, soms keihard en zonder omweg, om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag. Niets aan het handje.

Op onze afdeling werken ongeveer 25-30 vrouwen. Vrouwen waarvan het overgrote deel moeder en echtgenote is. Vrouwen die kind zijn. Vrouwen die kinderachtig zijn.
Niets ten nadele van mijn eigen sexe, maar we kunnen soms enorme zeikerds zijn. We kunnen steken onder water geven en vaak niet tot de kern van iets doordringen. En als het ons zo eens uitkomt vissen we met gemak een oude koei uit de sloot. En ze janken openlijk, ik niet.

Als ik me niet vergis, zag ik de eerste twee maanden op de afdeling, iedere week wel een collega huilen. In eerste instantie vroeg ik mij af waar ik terecht gekomen was en of er misschien verscholen gebreken waren. Later leerde ik dat dat best meeviel.
Zo'n jankende collega had vaak "gewoon" een slechte nacht gehad vanwege kinderen. Of een knallende ruzie met manlief. Of ze maakte zich zorgen over de toekomst. In combinatie met de werkdruk werd het haar even te veel, that's it.
Allemaal logisch. Toch heb ik me vaak verbaasd over het gemak waarmee sommige vrouwen hun tranen laten vloeien. En me afgevraagd "hoe doen ze dat nou?" want ik kan/durf/wil dat niet.

Toch moet ik zeggen, dat ze me gaandeweg met typische vrouwentrekjes hebben geinfecteerd. Daarmee bedoel ik niet, dat ik me te buiten ga aan emoties - maar wèl dat ik vaker vertel wat me bezighoudt, wat me dwars zit, wat me gelukkig maakt of juist niet. En dat voelt goed.

Behalve vanmorgen dan. Door onprettige omstandigheden had ik er helemaal niet meer aan gedacht dat er een interne audit zou zijn. Wat ik van andere collega's eerder gehoord had, was dat het pittig was en dat je blij moest zijn, dat het aan je bureau voorbij zou gaan.
Ik was de klos deze keer. En het ging klote - dwz ik had het gevoel dat ik te open was geweest en dat ze me "pakte" op kleine puntjes. Die kleine puntjes zijn weliswaar dingen die de structuur van het bedrijf/afdeling aangaan, maar toch waren het de druppels die de emmer deed overlopen.
In combinatie met privé-omstandigheden werd het mij te veel.

Ik huilde en in al mijn ongemak vluchtte ik naar toilet. Tot overmaat van ramp zag mijn leidinggevende mijn tranen ( ja, gek he, daar is ze òòk voor) en kwam me achterna. Snel herpakte ik mezelf en ze nodigde me uit om even met haar naar buiten te lopen voor een frisse neus. Ik ervoer in ieder geval schaamte want "daar liet Jo toch maar even haar emo-kant zien"., maar dwong mezelf wel tot uiten. De woorden kwamen lastig en haperend - ik vind het zo moeilijk om te vertellen wat me negatief raakt! Ik wil niet klein zijn, of kwetsbaar.
Toen ik mezelf weer onder controle had, ervoer ik ook kracht. In mezelf, want ik had het "gedurfd". En kracht in vrouwen in het algemeen. Omdat ze ondanks hun mutserigheid enorm troostend kunnen zijn. En dat is mooi.

Ik hoop dat dit een goed begin is voor mij. Om verder te gaan op het ingeslagen pad. Jo is niet alleen stoer. Jo redt het meestal prima, maar soms even niet. En dat mag.