Proost!

Ik vind het echt ongelofelijk raar, dat je jarenlang iets voor je uit schuift en het vervolgens op een simpele, gewone zaterdag gewoon alsnog doet.

Vanmorgen voelde ik nog een dilemma - zou ik het muurtje gaan verven of ga ik einde van een op-zijn-minst-drie-jaren-plan schrijven? De afweging was op zich nog niet zo heel erg moeilijk- achteraf dan he? Dat muurtje kan best wachten. Dat verhaal niet, als ik nu niet doe, komt het er misschien nooit meer van en dat zou op zijn minst een aanfluiting zijn voor mezelf.

Het voelt heel erg goed, nu het ontstaan is, nu het geschreven is, nu het klaar is.

Op dit moment voel ik geen enkele behoefte er nog iets aan te veranderen. Het zit voor mijn gevoel goed in elkaar. Het is doorleefd en overleefd. Het is zo en niet anders.

Als ik me kan bedwingen, ga ik niet op zoek naar mogelijkheden om het te laten publiceren. Nog niet tenminste. Maar mijn hersenen werken op volle toeren - het is slechts een kwestie van tijd en ik ga aan de slag met dàt traject.

Jammer de pammer is wel, dat ik totaal geen idee heb waar ik moet beginnen. Normaal gesproken doe ik gewoon de huishouding, werk ik, zorg voor de kids en ga heel beschaafd een keer lekker uit mijn dak. Maar dit is toch iets heel anders:)

Nou ja, komt tijd, komt raad.

Proost!