Tweeluik

Ik wilde hem eigenlijk niet missen, maar ook niet hèbben - Oktober van Blof. Tweestrijd ten top, als zo vaak in mij. Het niet willen missen, overwon uiteraard. Mijn nieuwsgierigheid ook: het willen weten of ik het mis had, of ik op mijn intuitie kon vertrouwen. Dus ik kocht hem meteen, in oktober 2008.

Al luisterend werd ik bevestigd in mijn vermoeden; dit album zou mij geen goed doen. Weemoedigheid ten top, teksten die door merg en been gaan. Over dood, verlies van kracht, gebrek aan levenslust.

Tegen beter weten in luisterde ik of ik iets hoorde en vond wat het tegendeel zou bewijzen. Maar nee, het bracht me dieper. Juist daar waar ik niet wilde zijn. Daar ook, waar ik moeite mee heb en niet omheen kan; de herfst en winter.

oktober

"Oktober is de wreedste maand, oktober. Met de dingen die voorbij gaan, maar wel ergens blijven hangen, ze komen steeds weer bij ons terug ergens in oktober"

En dat klopt; oktober ìs wreed. Ik ben geen ster in Oktober, eigenlijk helemaal niet meer vanaf het moment dat de bladeren gaan vallen. In eerste instantie kan ik er nog wel van genieten; de prachtige kleuren in de bossen. De geur van nat blad als bodembedekker. Af en toe nog wat zonlicht door de bladeren heen. Ik neem het in me op, maar het geeft me geen kracht - ik voel eerder dat ik verlies. Dat ik afscheid neem van de zomer, van de energie en dat ik in mijn hol kruip. Low level leef. Overleef. En wacht. Tot het weer licht wordt.

En dan doen de woorden/muziek van Oktober mij geen goed. Het klopt; het hoesje ligt ergens los te slingeren en de cd krijgt krassen en wacht in de hoop dat ie ergens weer wordt opgepakt.

De teksten grijpen me naar mijn keel. Het herkenbare donkere, mijn gevoel wat zó in overeenstemming is met wat ik hoor. Verwoord worden gevoelens, die zowel ondefinieerbaar als herkenbaar zijn. Kan er wèrkelijk niet naar luisteren. Het heldert me niet op, laat me niet fleuren; iets wat wel fijn is als je het vindt in muziek en ook zo bedoeld is; helend, verzachtend en energiegevend te zijn.

Wat was ik blij en opgelucht toen ik hoorde, dat Oktober gezien mag worden als deel één van een tweeluik. En dat er hoop is op herstel. Weg van de winter, weg van mijn hol.

April werd verwacht en ik smachtte ernaar.

En afgelopen zaterdag was het zover.

April is krachtig en levendig. Hoopvol. Ge-wel-dige teksten op prachtige muzieklijnen, verrassende instrumenten. Subtiel maar niet te ontkennen. Gevoelsmatig ook nu weer totaal in balans met hoe ik me voel. Het klopt zó allemaal, zo één voel ik me met wat ik hoor. Barstend van de energie, kloppend zacht, overtuigend, levend. April is licht, net zoals ik.

Ik heb geen moeite met April. Daar waar af en toe teksten toch wat donker zijn, haal ik ze met gemak zèlf op. Heerlijk!

April laat je bloed stromen en uitkijken in hoop en verwachting. Een lang lint van sprankelingen, positiviteit en kracht, aaneengeregen door de licht- en luchtigheid.

Wat ben ik blij met April en mij! Het voelt bijna als thuiskomen na een verre reis. Loskomen van je vluchtstrook, nadat je uren met pech hebt gestaan. De lente in je opsnuiven, genietend van geuren en kleuren. Ogen en oren open; ongelofelijk mooie details in je opnemen. Kansen zien en benutten. Open en vrolijk. Hier is dat gevoel weer en ik omarm het!

April

"Hier is dat gevoel weer. Van hoop en verwarring en armenvol liefde. Hier is dat gevoel weer. Dat je verder brengen zal.