Echt Hema!

Ik ben natuurlijk ook dit jaar weer veel te laat met sinterklaasinkopen doen. Werkelijk ieder jaar neem ik me voor om tijdig te beginnen. En zie het resultaat; nul komma nul.
Vanmorgen dus eindelijk flink geweest en in me in het feestgedruis gestort. Gezellig; not!
Hoe dan ook; eerst naar Intertoys, al waar ik vooral veel gelijkgestemde zuchtende moeders tegen kom. Heb ik eindelijk alles bij elkaar, voeg ik mij in de lange rij wachtenden voor de kassa. Even slikken tijdens het afrekenen want je neemt altijd meer mee dan je van te voren bedacht hebt. Gepakt en gezakt loop ik richting parkeergarage, sleutel van de auto in mijn mond. De snelheid zit er lekker in en dat is maar goed ook; de tijd begint te dringen. Waar ik nou zo van baal bij ons nieuwe winkelcentrum is dat je persé je parkeerkaart moet gebruiken om van buiten in de garage te komen. Je snapt het, tassen neergeplopt, kaartje zoeken, eindelijk gevonden, schiet er een bejaard echtpaar net voor me door de deur naar binnen. Bedankt!
Spullen zo goed en zo kwaad in de auto gelegd en nog even terug naar de Hema. Ook nieuw, en tegenwoordig gecompleteerd met heuse coffee-corner. Zal ik? Jaaaaaaaaaaaaa, ik wil een sigaret. Tis marktdag vandaag en dat is te merken ook. Ook hier een rij wachtenden voor een kopje cappuccino. Even later plof ik neer. De rust daalt op mij neer. Rust ìn mij welteverstaan. Als ik om me heen kijk, zie ik dat ik de jongste van dit gemeleerd gezelschap ben. Ik aanschouw met verbazing de hang-ouderen om me heen.
"Tis toch niet meer normaal meer he, tegenwoordig. Een stukske chocolade voor € 4.79! € 4.79!!! In geen honderd jaar dat ik er dat voor geef!" hoor ik een gepensioneerde met pet zeggen. Zijn achterbuurvrouw kijkt bedenkelijk en doet een duit in het zakje. "Ik war net bij Bakker Bart en witte wa ge daar betaald vur een broike?" "Ja, negenenveertig eurocenten""Daar hadde vruger nu hjele zak vur!" Tis toch echt niet normaal. Natuurlijk komt zo als te doen gebruikelijk in het katholieke Zuiden, ook de kerk nog even ter sprake. "Ik heb oe nie gezien zondag in de kerk, Piet?" "Ge mot dè wel een bietje bijhouwe he, aanders komt ie oe zo halen, Onze Lieve Hjeer!" Gelach alom.
Ik maak me los uit het gesprek en laat mijn gedachen de vrije loop. Is dit mijn voorland? Ga ik net zo worden? Mag toch hopen van niet.

Wat is lekker?

* chocolade pepernoten ( overal uitverkocht op het moment trouwens)
* een open haard
* veel geld
* vakantie
* rust
* Brad Pitt ( ja toch echt)
* een verlichte schaatsbaan in december
* een kat die zich op het voeteneind van je bed nestelt
* je helemaal in het zweet werken op een loopband
* flirten
* zonnebanken
* de zaterdagkrant
* dansen
* een bospad
* slagroom
* een compleet ingerichte tent als je op vakantie gaat
* Sting
* vriendschappen
* liefde
* de verwarming op 25
* als je tuinstoelen schoon in de schuur staan
* lege flessen inleveren
* Andy Garcia
* fantaseren

* werkende straat verlichting
* stranduitjes
* een erotisch boek
* je auto door de keuring ( en goedgekeurd natuurlijk)
* een weblog
* Dinand Woesthof

* verrassingen
* croissantjes op zondagochtend
* duinen
* aandacht
* eenheid
* controle of juist helemaal niet

John Miles, vriendschap en relatie's

Afgelopen donderdag ben ik met een stel oa'ers naar The Night of The Proms geweest. Het was wel leuk, maar om nou te zeggen, dat ik sta te springen om nog een keer te gaan; nee! Ik ben helemaal maf van muziek en van allerlei soorten ook nog, maar klassiek heeft nooit mijn voorkeur gehad. Zodra de sfeer er lekker in zat, werd die grof verstoord door Bach, Mozart en meer van dat soort gasten.
Een van de hoogtepunten van die avond was John Miles, jullie wellicht bekend van het nummer Music. Geweldig nummer natuurlijk en helemaal als het door 10.000 mensen wordt meegezongen. Kippenvel!
Nou ben ik nogal een voeler en een denker en toevallig kwamen die twee dingen samen op het moment dat John zijn liedje zong. "Music was my first love", ja inderdaad, klopt helemaal. "And it will be my last?", nee toch? Muziek zal altijd wel een passie blijven, maar hoe zit het met relatie's en vriendschappen?
Ik borduurde wat door en op gegeven moment rees de vraag "Hoeveel van de mensen die hier nu met veren over heel hun lichaam staan, zouden zich een weg weten te banen in de wirwar van relatie's en vriendschappen?" Want dat het ingewikkeld is, dat moge duidelijk zijn. Het lijkt wel of velen van ons de weg kwijt zijn. Wat ooit simpel en zekerheid numero 1 was, is nu zo ongeveer het lastigste wat er bestaat. Worden wij gedreven door angsten, omgeven door muren, blijven we draaien in kringetjes zonder door te dringen tot de kern van alles; liefde?
Op het podium neemt John het applaus in ontvangst en ik slik een paar keer. De man met de hamer komt langs (letterlijk!:)), doet zijn ding, jaagt het publiek op en ik verdring mijn gedachten tot de volgende keer.

Vroeger

Vroeger......kocht ik mijn kleding bij Miss Etam, waren mijn boeken altijd precies op tijd terug in de bieb, kreeg ik nooit een bekeuring, koos ik voor de veiligste weg, en alles was vlak! Geen ups, geen downs....eeuwige vlakte. Wel lekker rustig en veilig, maar vooral erg saai.
Ik kon een jaar vooruit kijken, zonder dat ik ergens heel erg veel naast zat. Is dat burgerlijk? Ja! Is het verkeerd om burgerlijk te zijn? Nee, denk het niet. Alleen niet meer de manier waarop ik wil leven.
Al vervloek ik mezelf soms voor onmogelijke actie's, zijn sommige dingen bovenmatig spannend; ik leef! Lekker joh! Het vergt wat aanpassingen vooraf; je moet er rekening mee houden dat dingen soms anders lopen dan je wilt of geplanned had. Maar het houdt je in ieder geval wakker.

Vrijheid!

Het grote voordeel van gescheiden zijn is, dat je kunt doen en laten wat je wilt. Natuurlijk duurt het een tijdje voor dat tot je doordringt, maar als je dan tot het besef gekomen bent; oh men!!

Vooral de laatste tijd geniet ik er met volle teugen van. Het lijkt wel of ik tijd aan het inhalen ben. Zo wilde ik al jaren, volgens mij van kinds af aan, een keer een ballonvlucht maken. Sommige dingen gebeuren gewoon wanneer de tijd er rijp voor is. Ik geloof dat het ergens eind juni van dit jaar was. Stràlend weer, zelfs hoog in de lucht nog een graad of dertig. We voeren van Utrecht naar Woerden, bekeken Nederland van boven. En weet je wat? Nog nooit zo veel hokjes gezien:)