Vuurwerk!

Overgang!

Met kerst had ik enorm buikpijn, terwijl ik me te goed deed aan één van de weinige verplichtingen die ik had – een bezoekje aan mijn ouders. Ik probeerde het te verbloemen, want de kerstsfeer moet je nou eenmaal niet willen verzieken.
Toen mijn moeder in de gaten kreeg dat ik me helemaal niet lekker voelde, zorgde ze voor een warme kruik en dirigeerde ze me met zachte dwang languit op de bank.
Ik verontschuldigde me een keer of vier en zoonlief deed nog een duit in het zakje: "Mam, je bent bij je òuders, hoor! Daar hoef je toch geen sorry voor te zeggen?"

Ja, dat weet ik. En bedankt he!:)

Ik durf achteraf wel toe te geven, dat ik me al langer verre van optimaal voelde. Het begon in November. Mijn verjaardag dichtbij, Sinterklaas is in het land en dan als klap op de vuurpijl – kerst. Ik wil het wel gezellig vinden, maar het lùkt me gewoon niet. Gezelligheid is iets wat je van binnen moet voèlen.
Tegen het eind van het jaar probeer ik het dus krampachtig gezellig te maken. Ik doe de inkopen, zet de boom, probeer plannen te maken. En dat alles zonder echte inspiratie.

Terwijl de kruik en de medicijnen hun werk deden, vertelde mijn moeder dat menstruatie(pijn) heftiger kunnen worden naarmate je ouder wordt. Vergeet niet dat je 39 bent ondertussen, gaf ze me nog na. Hmm ja, dat klopt. Ik heb geen probleem met mijn leeftijd, wel met het feit dat ik, ondanks mijn leeftijd, af en toe een ongeleid projectiel ben. Dat ik wel weet wat ik wil, maar niet hoe ik er moet komen. Dat ik soms maar wat doe, impulsief of gewoon zonder reden. Interessant detail is, dat die dingen me tijdelijk een halleluja-stemming geven, maar kort daarna alleen maar de leegte bevestigen.

De zorg van mijn moeder, deed me beseffen wat ik eigenlijk zo mis. Namelijk dat er af en toe ook eens voor mij gezorgd wordt. En dan bedoel ik niet eens feitelijk zòrg. Het is prettig om niet altijd stoer en sterk te hoeven zijn.

Mijn buikpijn trekt weg. En kerst gaat voorbij. Ik haal opgelucht adem. Rust.
Oud en nieuw staat voor de deur. Daar heb ik dan weer totaal geen moeite mee. Ik associeer de jaarwisseling altijd met afsluiten en opnieuw beginnen. Plannen maken, vakantie uitzoeken. Soms kan ik in februari de lente al ruiken.
Als ik terugdenk aan 2006, zie ik het afgelopen jaar vooral als een overgangsjaar. Mijn "beste" voornemen van 2006 – namelijk een jaar lang banjeren en uitzoeken wat ik wil – heb ik volgehouden.
Het feesten was weergaloos! Dansen tot diep in de nacht. Flirten. Zoeken. Toegeven aan wat nodig was. Was echt goed – geen spijt ook.
De keerzijde was van een heel ander kaliber. Leegte ervaren. Stilte. Met mijn neus op de feiten. Eenzaamheid voelen. Ik kan me herinneren, dat ik me, te midden van een grote groep mensen, enorm eenzaam voelde.

Het is altijd afwachten wat een nieuw jaar brengt. Ik weet waar ik op hoop. Ik vertrouw op mezelf en ga er vanuit dat alles wat er gebeurt, een doel heeft. En dat ik niet altijd meteen hoef te zien, wat het leven voor me bedacht heeft. Dat ik, indien nodig, een pas op de plaats mag maken. Rust in mag bouwen. Tijd mag nemen. Liefde mag geven. Open mag staan. Muren mag laten vallen - als ik wil.

De overgang van 2006-2007 was spetterend!

Mijn kernwoord voor dit jaar is balans.

En dan hoop ik dat het vuurwerk op het einde van dit jaar het enige ongeleide projectiel is.