Mijn lieve kouwe kikkertje - Anouk

Dat was wat ik dacht, toen ik vanmorgen je tranen zag op het schoolplein. Mijn lieve kouwe kikkertje! Onder luid gejuich van ouders, broers, zussen èn alle kinderen van de lagere klassen, de rammelende schoolbel en de mooie klanken van juist dàt nummer - Sweet Goodbeyes van Krezip, gleed je je basisschooltijd uit. Je had de glijbaan amper verlaten en was op weg naar je vriendinnen, die aan de zijkant op je stonden te wachten. Ik zag het aan je gezicht. Jij ging het niet droog houden, iets wat mij heel erg verbaasde. Mijn kouwe kikkertje - tranen?

Dàt nummer deed het hem, vertelde je me later. Natuurlijk wist ik dat, maar was blij dat je het met me deelde.

Het begon in het najaar van 2008 met voorzichtige voorbereidingen van jullie afscheidsmusical. Je meneer Tom, riep van begin af aan, dat je prachtig kon zingen, maar daar was jij niet zo blij mee. Verlegen en onzeker en daarom bozig, met jezelf geen raad, stampte je nog net niet, schreeuwde je dat je absoluut niet wilde zingen bij de musical en al helemaal niet alléén.

Natuurlijk kennen we je, en wisten we dat we je maar moesten laten. Niet teveel aandacht aan besteden en vooral niet pushen.

Gaandeweg hoorde ik je met regelmaat praten over de musical; de rollen werden steeds duidelijker en mij werd het ook duidelijk; als meneer Tom het voor mekaar kreeg met je, je over je onzekerheid heen kon helpen, dan zou je solo zingen. Zeker weten. Uiteraard zweeg ik hierover tegen je. Het was het laatste wat je kon gebruiken; spanning en getrek en geduw.

Ergens begin dit jaar, na de cito, werd het jou ook duidelijk. Je kon zingen, dat hoorde je zelf ook wel, maar die verschrikkelijke angst om in het middelpunt van de belangstelling te zijn, zorgde dat je vaak blokkeerde.

Op een avond achter de pc, je aandacht half bij msn, voor de andere helft bij ons, kregen we het over zingen en konden we je voorzichtig overhalen, dan toch in ieder geval voor ons een stukje te zingen. Dat wilde je wel, maar.......wij mochten alleen lùisteren en vooral niet naar je kijken. En dat deden we. Je broer en ik, zaten met open mond te luisteren naar je, jouw vertolking van Sweet Goodbeyes van Krezip. Zo ontroerend en zo mooi!

Vanaf dat moment was er geen ontkomen meer aan. Hoe geweldig om te zien en horen hoe je je steeds minder van ons aantrok en voluit zong, wanneer je maar zin had.

Meneer Tom had je verandering door en vertelde je, dat je zou zingen in de musical. Solo! Ik was zo blij voor je, om je. En of je nou wel of niet geweldig zingt, daar gaat het niet om, maar wel om het feit dat je je schaamte en ongemak voorbij bent gegaan en een uitdaging aan.

Vorige week heb ik met tranen in mijn ogen naar je gekeken. Mijn dochter, amper 1.45 hoog, alleen op een podium, voor een volle zaal ouders, mijn kind - zingend. Nergens hoorde ik je onzekerheid, nergens zag ik hem. Ook al kwam dat waarschijnlijk alleen maar omdat je een grote donkere zonnebril op je neus had gezet. Ik moest erg lachen, omdat ik eigenlijk ook zoveel van mezelf in jou herken. Dat maakt me blij!

Ruim twaalf jaar geleden, twee jaar en 10 maanden na de geboorte van Youri, werd jij geboren. Een meisje! Wie had dat nou gedacht! Uit je vader en mij kon ook een meisje geboren worden, wat prachtig! - we waren zielsgelukkig met je!

Het duurde even voordat we gewend waren aan elkaar. De tijd van bevallen en snel weer uit het ziekenhuis thuis komen, alles bij elkaar een uur of drie; als ik hem over kon doen, zou ik meer de tijd hebben genomen om je bij me te hebben, speciaal voor ons, jij en ik samen, nog even niet los van elkaar, nog even alleen maar jij en ik. Maar de dingen gaan zoals ze gaan.

Je was een paar dagen oud en jij en ik hadden het rijk alleen. Het was bloedheet. Ik had je uit je bedje gehaald en je bij me op mijn blote buik gelegd. Dat was een mooi moment! Tevreden lag je bij me en ik bewonderde je van top tot teen. Urenlang. Mijn dochter - nu ik je dit schrijf, voel ik nog de ontroering die ik toen voelde.

Je was en bent een meisjes-meisje. Ik heb me vaak verbaasd over hoe het toch mogelijk was; al die typische meisjesdingen, in aanleg allemaal in je aanwezig. Je hebt leren lopen achter je poppenwagentje, strikjes in je haar, jurkje aan. En je was pittig! Eigen willetje, beetje eigenzinnig, maar niet te beroerd om je liefde te delen en tonen. Je was niet bang, wel voorzichtig. Roekeloos of ondoordacht gedrag hebben we bij jou nooit gezien. Eerst het koppie en daarna de rest, dat heb je van je moeder:)

Toch is veel gevoel in je aanwezig, dat wist ik vanaf je prille jaren. Toen je nog niet kon praten, en je niet goed kon uitleggen wat je bedoelde, werd je soms zo razend, dat je blauw aanliep van woede en onmacht. Toen je eenmaal kon praten, kletste je me de oren van mijn hoofd. Heerlijk!

Je had het niet zo vaak over jezelf, veel vaker over dingen in je omgeving, dingen die je gezien had.

Als mijn tweede kind, bracht ik je naar je eerste juf - Ineke. Je zat nog maar een paar maanden in groep 1, toen je kreeg te maken met iets waarvoor ik je graag had kunnen beschermen. Papa en ik gingen uit elkaar. In tegenstelling tot je broer, ging je er vrij makkelijk mee om, zocht en vond je stevigheid in de nieuwe situatie. Je deed er niet zo moeilijk over, je was klein en nam de dingen zoals ze kwamen. Het was vooral ik die pijn had; zo jong was je pas en nu al te maken met ernstige grote-mensen-dingen. Ik heb hier heel wat tranen om gelaten.

Je hebt me vaak verbaasd met je flexibiliteit. Ik heb me ook zorgen over je gemaakt; gesloten kind als je bent - moest ik maar raden, wat er in je hoofd om ging. Praten over wat je bezighield, deed je niet graag. Jij, mijn zomerkind, geboren Kreeft - ook al had ik het graag anders gezien - af en toe wilde ik de woorden wel uit je trekken, maar ik besef dat jij jij bent en dat dat goed is.

En nu ben je een jonge puberdame. Af en toe hebben we het leuk, af en toe lopen we tegen elkaar te schreeuwen. Soms maken we afspraken en houden we ons daaraan - niet meer schreeuwen, niet meer weglopen uit een discussie, maar luisteren en elkaar uit laten praten. Soms herinner ik je aan deze afspraak, soms is het nodig dat jij mij er aan herinnert. En dan ben ik trots op je - zo leren we van elkaar en met elkaar.

Vandaag gleed je dus je bassischooltijd uit. Een afgesloten boek en een nieuw onbekend begin. Ik zie je groeien, gelukkig niet alleen maar in de groeicurves bij de GGD. Vol verwachting kijk ik, naar hoe je veranderd en ik kan alleen maar bekennen, dat ik het spannend vind te ontdekken, wat er achter ieder nieuw stukje Anouk verscholen gaat. Ik hoop dat je afgelopen schooljaar een basis hebt gelegd en je het steeds makkelijker gaat vinden, je innerlijk met anderen te delen. Dat is mijn wens van mij voor jou!

Lieve kouwe kikkertje van me - na de zomer ga je aan een nieuw verhaal beginnen. Ik zie en merk dat je er vertrouwen in hebt, net als ik. Ik ben blij met wat er dit jaar allemaal met je gebeurd is; je groeiende zelfvertrouwen en bewustzijn - het maakt je mooier, iedere dag.

Mocht je af en toe geen raad weten met jezelf, weet dan dat ik er altijd voor je ben om je te helpen of je te troosten. Al is het midden in de nacht, als je 12 bent of 23 of zelf moeder. Ik ben er voor je!

Ik weet - je hebt er niet altijd zin in; vergeef me dat ik je soms nog even lekker bij me op schoot wil hebben. En zoals toen je wil voelen, je wil bereiken en de energie tussen ons wil voelen, zoals toen......die zomer dat je werd geboren uit mij.

Lieve schat, ik houd van je!

XXX