Boos, nou zeg maar laaiend!

Ik ben boos, nou zeg maar laaiend!

Eigenlijk weet ik niet waarop ik nou bozer ben; op mezelf of op mijn collega's, die maar menen dat mijn afdeling een soort van stortbak is, waar je alles kunt dumpen. Alsof we heel de dag uit onze neus zitten peuteren, in plaats van overbelast te zijn.

Het zou tever gaan om hier gedetailleerd weg te zetten hoe protocollen geschreven zijn, hoe afspraken en verhoudingen liggen.

Het zou ook tever gaan om hier weg te tikken, waaròm ik of een collega even wat anders reageer(t) dan gebruikelijk.

Bij mezelf dus maar.

Ik baal van mezelf; omdat ik steeds vaker geconfronteerd word, met de moeite die ik heb met het "slikken en stikken principe". Van mezelf dus, voor de duidelijkheid.

Vroeger voelde ik het slikken en stikken totaal niet, het deerde me niet, zogezegd. Of had ik er een manier op gevonden om het niet te voelen. Totaal genegeerd, heb ik mezelf dus.

Dat kon vele redenen hebben: zelfbehoud, the easiest way out of pure angst.

Ieder mens heeft zo van die pijnpunten: dingen waardoor hij of zij dichtklapt of totaal niet meer kan reageren of er voor kiest nog liever dood te gaan, dan te zeggen wat men denkt.

Zo is het in ieder geval met mij. Altijd geweest. Nou, nee trouwens, niet altijd zo geweest, maar zo gemaakt.

Misschien was het proces al ingezet, het pijnpunt al ontstaan, nog voordat ik bewust besloot te slikken en stikken. Ooit, lang geleden, besloot ik mijn mond te houden, al was het maar voor de lieve vrede. Ooit besloot ik, niets meer van mezelf te laten zien, omdat de ander dat niet waard was en me uiteindelijk toch de grond in zou boren.

Net zo lang geleden besloot ik, dat ik liever een muur op trok, mijn mond hield, dan mijn mening te geven. Omdat het toch nooit goed was of in ieder geval heeeeeel anders, want ik zag het àltijd verkeerd.

En nu ken ik mezelf niet meer.

Slikken en stikken, dat kàn ik niet meer. Wil het niet meer. Wil en kan mezelf niet meer verloochenen. En ik worstel ermee. Zoekende naar de manier waarop ik dingen in oorsprong zou hebben aangepakt. Ik weet het niet eens meer. Is dat niet erg?

Maar hoe ga je met zo'n bewustwordingproces van niet meer willen stikken om?

Een tijdje geleden gooide ik uit pure onmacht met een bord. Ik hield het niet meer binnen, maar er kwam iets ongecoordineerds uit. Nooit eerder gebeurd, want "je gooit nou eenmaal niet met borden, zo hebben wij je niet opgevoed".

De scherven heb ik uit pure woede gewoon een hele week in een hoekje laten liggen. Ik dacht - stik maar......

Daarna kwam het "woordelijk" heel boos worden, in de veilige omgeving van mijn relatie. Ik kon geen ruzie maken en ging ieder conflict uit de weg? Nou, je had me eens moeten zien! Een viswijf was er niets bij. En god, wat voelde het goed om uit mijn dak te gaan van woede, te zeggen wat ik vond en voelde. Maar een beetje voorbij de grens van fatsoen, vind ik het nog wel eigenlijk. Dubbel dus.

Andere momenten slikte ik wel, maar deed er persoonlijk een schepje boven op. Jij doet mij pijn of onrecht aan? Moet je eens kijken, wat ik kan! Gevoelens van wraak speelden op en kwelden me. Ik deed er niets mee, althans niet bewust.

Ik leer. Al die verterende gevoelens; ik wil ze niet meer. Het moet eruit....

Vandaag was er dus mijn collega Dorien. Normaal gesproken kan ik het heel goed met haar vinden. We vinden elkaar aardig, kennen elkaar net iets beter dan de gemiddelde collega.

En we hadden een zakelijk affekietje. Een behoorlijk akkefietje. Ik wìst zeker, dat ik in mijn recht stond. En ik voèlde dat ze me manipuleerde en probeerde te ondermijnen met haar woorden. Hard en schel. En haar blik - deed me zo denken aan........daardoor schoot ik in slikken en stikken; onder de indruk en niet in staat iets uit te brengen.

En ik slikte en stikte, vanuit mijn oude angst om afgerekend te worden op mijn mening. Ik beet mijn tong af, moest mijn woede echt zo verschrikkelijk binnen houden. En mijn angst binnen de perken. Drie tellen later liep ik weg, weg van het conflict - ik had mijn mond gehouden, maar mezelf wel onterecht met drie uur extra werk opgezadeld. Af laten schepen als een klein kind, zoals vroeger.....

Terug aan mijn bureau kwam de emotie eruit. Laaiend was ik - niet in de laatste plaats op mezelf; vanwege zoveel onkunde om te gaan met bepaalde situatie's. Alweer kwam ik te laat, reageerde ik niet expliciet en alweer wond ik er allerlei doekjes om. Alweer zei ik niet wat ik dacht. Stom stom stom!

Zojuist heb ik mezelf verzekerd, dat ik in mijn recht sta - heb de protocollen er nog eens op na geslagen en even contact gehad met mijn leidinggevende.

Maandag gaan we het gesprek aan.

En nu....... ga ik het proberen los te laten, want het kost me teveel energie.