De kracht van het web.
Heb je weleens nauwkeurig gekeken naar het web van een spin? Ingenieus en simpel tegelijkertijd. Stevig ook. Slim. Een slachtoffer is zo gevangen.
Heb je weleens gedacht aan de kracht van het web?
Een tijd geleden ben ik gestopt met uitleggen dat het web helemaal niet koel en koud en afstandelijk is.
In 1999 werd ik gevangen door een prettige lotgenoot op het web. Ik was onbekend en naief, hij was door de wol geverfd. We vonden elkaar op een 3d-chat. Grenzen vervaagden; was het echt of was het een gesponnen droom?
Zo heftig, zo echt, soms zoek ik hem nog. Eindhoven is de enige aanwijzing die ik heb.
Mensen leven verder, het leven draait door.......
Eindhoven; doet me denken aan de keren dat ik met Ouder Alleen op stap was. Zwalkend van kroeg naar kroeg. Liquid of Argentijns salsa-gebeuren. Zoveel plezier gehad!
Troel.
Nog maar een paar maanden geleden vertrok zij vanuit Eindhoven met nieuwe toekomstplannen naar Zeeland. Nu is ze er niet meer.
Afgelopen vrijdag stond het web èn het leven even stil.
Ik ga het niet meer uitleggen; je snapt me ongetwijfeld.
gepost door ilyaantje @ 7:56 a.m.
7 reacties:
Hi,
Vanochtend stilgevallen en geschokt vertrokken zonder reactie. Even iets anders aan het hoofd.
Wel vanochtend alles doorgelezen, een prettig leesbare schrijfstijl en daardoor al benieuwd naar jouw boek.
NOTP was inderdaad een memory-lane, maar voelt liefde ooit zoals die 1e liefde waarvan je helemaal doordrongen was. Die steen heeft de loop van mijn rivier drastisch veranderd.
Gr
Vrijdagmiddag, 17.41 uur, de wereld stond stil. Je zou voor me kijken wat je zou kunnen doen voor mijn bankjes en me bellen voor het einde van de week.
Mijn foon gaat, ben net in de intercity gestapt naar Utrecht. Vrolijk neem ik op tot, hilariteit van de mede-balkonzitters. Je reageert niet als normaal, het enige wat je aan me vraagt is of ik "het al gelezen of gehoort heb". Ik zou niet weten wat, dus ik zeg maar gewoon nee. Ok, dan komt het wel als ik thuis ben. Aagje als ik ben, wil ik weten waar je op doelt, je wil wachten maar ik merk dat het op het puntje van je tong ligt. " Troel is dood" hoor ik je ergens in de verte zeggen.... ik lach schamper, wachtend op de volgende mislukte grap maar die gaat niet komen..... een ijselijke stilte dwingt me tot de werkelijkheid. Het meisje dat druk zit te bellen tegenover me valt stil en zegt dat ze " zo wel terug zal bellen", de stoere vent tegenover me geeft me een biertje, "kan je wel hebben geloof ik nu" weet hij nog uit te brengen.
Vol ongeloof zeg ik dat ik Deb moet bellen nu. Ze zegt niet eens "Hallo scheet" zoals gebruikelijk, maar vraagt gelijk wie mij gebelt heeft. Ik weet dat het waar is nu, en ik ben sprakeloos. Die grote stoere kerel staat op en slaat een arm om me heen. Ik wil er niets van weten en begin onbedaarlijk te huilen...... niet "mijn" Troeleke, het mag niet! Als op de automatische piloot begin ik onze webmaster te bellen, gezamelijke vrienden, bloemen regelen, bankrekening voor het geld beschikbaar stellen, nog meer vrienden bellen, totaal van slag binnenkomen.....
Mijn zus kwam eten, was lekker vrolijk net als mijn moeder. Kon ze niets kwalijk nemen. Mijn gezicht stond op onweer, uitleg gegeven en vervolgens weer verder met regelen....
Het afscheid was kil en koud, haar onwaardig.... en toch warm en liefdevol, misschien niet voor hun maar wel voor ons. Een groep mensen bij elkaar die je van te voren niet bij elkaar zou kunnen verzinnen. Elkaars schouder en blik was (en is!) voldoende, onbeschrijfelijke saamhorigheid valt ons allemaal ten deel. Ooit eens vaag gezien, elke dag 3 keer met elkaar bellen, elkaar alleen van nick kennen, het maakte niets uit........
Elke traan die ik heb mogen gelaten was op een andere schouder bij wijze van spreken.
Na afloop met de hele groep op onze eigenwijze manier waardig afscheid genomen, en daar ben ik zielsgelukkig mee!
Bedankt allemaal.......
Nu moet het wennen worden aan het feit dat er nooit meer eens "eeey menneke, zedde gij niets meer tegen mij" tegen me gezegd zal worden, of vragen of het lekker is om gepijpt te worden zonder gebit, dat was MIJN Troeleke! Nooit meer die ouwe taart op de kast krijgen......
Truste en droom zacht lieverd!
It wasn't time to say goodbye yet.......
Liefs,
Niels
P.S.: Sorry Illy dat ik je log "even" misbruik, maar weet ff niet waar ik het anders neer moet zetten...........
-XxX-
Je mag mijn log misbruiken; dat heb ik liever dan dat je mij misbruikt:)
Ik ben blij dat je het zo mooi en warm hebt beschreven.
Dat is veel waard na een dag van onzinnig gezeik en pijnlijke vermoeidheden.
xxx
Wat prachtig geschreven Niels, alsof een film zich afspeelt. Voor een buitenstaander niet te bevatten hoe de verhoudingen binnen die community zijn. Voor de toeschouwer is het los zand maar vermengt met tranen blijkt het een uitmuntende specie te zijn.
Niemand wil nog pijn maar als iemand pijn heeft weet een ieder hoe het voelt en smelt samen. Daarin zit de kracht, het bindmiddel, ieder lid heeft daar aan bijgedragen en Troel net een beetje meer.
slijmerd
slijmerd
Tja, afspiegeling van de maatschappij, van jouw, mijn en hun leven
Een reactie posten
Aanmelden bij Reacties posten [Atom]
<< Homepage