Ik zou ook weer eens moeten

schrijven. En dan niet zozeer in dit blog, maar schrijven in het boek waaraan ik jàren geleden ben begonnen, in de overtuiging dat het ooit af zou komen. Sterker nog, gepubliceerd zou worden. Mocht dat te hoog zijn gegrepen dan bestaat er, zo las ik op het World Wide Web, altijd nog de mogelijkheid om het te laten vereeuwigen in een oplage van 1 stuks. Is dat niet gaaf; je eigen boek op de plank?

In een vlaag van verstandsverbijstering liet ik ooit de 50 A-4 velletjes, die ik tot op dat moment bij elkaar had gesprokkeld, lezen aan een vriend. Ik ervaarde iets wat iedere schrijver, acteur of artiest moet ervaren; buhne-angst. Vre-se-lijk! Maar ook noodzakelijk, want hoe weet je anders of iets leesbaar of begrijpelijk is?
De lezer is naar eigen zeggen dàgen sprakeloos geweest en toen ik hem pasgeleden aan de foon had zei hij, dat hij het graag nog eens zou lezen. Niet dat hij details vergeten was, maar gewoon om de sfeer weer te proeven. Is dat een goed teken?

Feitelijk wel, lijkt me. Komen we meteen tot de kern van mijn probleem. De sfeer.....Weet je, ik heb het boek eigenlijk wel "overleefd". En daar bedoel ik mee, dat het inmiddels zo ver van mijn bed lijkt. Misschien moet ik gewoon door de zure appel heenbijten. Of het originele concept loslaten, net zoals ik het verhaal heb losgelaten.

Blijft nog steeds het feit, dat het thema voor velen heerlijk zal zijn en voor de nodige herkenning zal zorgen. En dat is dan weer leuk.
Het moet dus af....Om te kijken hoever ik er mee zou kunnen komen.

Nu mijn enthousiasme weer groeiende is, denk ik weemoedig terug aan de slapeloze nachten die ik gehad heb over de lay-out, mijn onderduik-artiesten-naam en niet onbelangrijk: de kaft!
Heb je ooit wel eens geprobeerd om een beeld waarvan iedere pixel in je hoofd zit, over te brengen aan een derde? Haha, mijn ervaring is dat mijn woorden door fotograven of anderszins deskundigen, àltijd verkeerd/anders geinterpreteerd worden.
In een gesprek wat ik daarover met meerderen heb gevoerd, werd duidelijk dat er geen andere mogelijkheid was, dan dat ik het zelf allemaal zou regiseren. Of desnoods zelf model zou moeten staan. Zie je dat al gebeuren? Ik niet! Want het boek op zich is redelijk autobiografisch; het hoeft door de kaft niet nog eens breder uitgemeten te worden.

En toch moet het dus af....Vroeger wilde ik journaliste worden. Mijn moeder haalde me met haar harde woorden direct uit mijn, volgens haar, geromantiseerde beeld. Wat moet een onzeker meisje als jij in het buitenland, of erger nog, oorlogsgebieden? Moeders weten alles....misschien is dat zo, maar er zijn toch gulden middenwegen? Om te willen schrijven kun je ook een weblog nemen of je oude droom weer uit het stof halen.