Ik ben een gelukkeling!

Wat een geruststellende gedachte! Op de valreep van mijn 40ste levensjaar, misstaat het niet om de eerste helft van mijn leven te beschouwen. Want het moge duidelijk zijn - ik word op zijn minst tachtig!

Mijn ouders leven nog en zijn in goede gezondheid. Mijn moeder staat midden in het leven, is heerlijk actief en doet, als ik me niet vergis, een internetcurcus bij de plaatselijke buurtsoos. Mijn vader, een buitenmens, mat zich nog met regelmaat af, in onder andere mijn tuin. Verder verricht hij hand- en spandiensten, waar nodig.

Ik ben trots op ze - waar zoveel leeftijdgenoten zich van een plaats achter de geraniums hebben verzekerd, lopen zij bij tijd en wijle nog hand en hand.

Mijn kinderen doen het goed. Y. is drie maanden onderweg in een havo-brugklas en heeft zijn draai gevonden. De resultaten zijn nog niet helemaal wat ze zijn moeten, maar we gokken er op dat hij nog even moet wennen.

Vanavond is hij toevallig even gaan "hangen" op het bankje hier tegenover het huis. Toen hij ijskoud en lekker uitgewaaid naar bed ging en ik hem een kus ging geven, deelde hij me mee dat hij met Iris "heeft". Vervolgens nog even zuslief pesten en mij een sneer geven, maar vooruit...wat heerlijk om hem te zien opgroeien!

A. is een zalige pre-pubermeid aan het worden. Af en toe stuitert ze door het huis. Ik heb altijd gedacht dat ze meer van haar vader weg heeft, maar steeds vaker besef ik, dat ze toch ook mijn trekken heeft. Van de week heeft een arts haar verteld, dat ze maximaal 1.64 zal worden en ze verzekerde me, dat ze daar best mee kan leven. "Ik hoef niet zo groot te worden, ik word gewoon slim" Een prachtige wijsheid....

En dan ik. (Bijna) veertig dus. Beschouwend kan ik zeggen, dat ik weinig tegenslagen heb gekend. De scheiding ligt lang en breed achter me. Van de week bedacht ik me, dat er alweer bijna 6 gescheiden jaren voorbij zijn - meer dan de helft van mijn getrouwde periode. Hoe raar kan een leven lopen - ik ben gelukkiger dan ik ooit had kunnen bedenken. Ik voel me vrij, ik dans, stuiter, voel, vrij, heb lief, ervaar, denk, schilder, schrijf, werk, flierefluit en bèn. Zo gaandeweg accepteer ik alle delen van mezelf, voor zover ik ze ontdekt heb en ervaar balans - over het algemeen dan he. En anders toch zeker op dit moment:)

Als ik morgenvroeg in de spiegel kijk, kan ik zelfs blij zijn met mijn veertig jaren. Tegelijkertijd hoop ik dat de volgende rimpels nog wat op zich laten wachten - zo ijdel ben ik dan ook wel weer.

Tis natuurlijk praktisch onmogelijk om 40 kaarsen op een taart te planten, maar een wens spreek ik hier zovast uit - ik hoop dat het leven mij, en de mijnen gunstig gestemd zal blijven. En mocht dat niet zo zijn, dat ik/wij de kracht, wijsheid en moed zal/zullen hebben het te aanvaarden zoals het komt. Dat we zullen blijven leren en leven, in de diepste zin van het woord.

Proost!