Afstand!

Kortgeleden was ik er van overtuigd, dat er binnen de Nederlandse grenzen geen afstanden bestonden. Nou.....veertien dagen geleden kwam ik tot inzicht toen we gepakt, gezakt en doodmoe vertrokken voor een vakantie in Nederland, Drenthe, Wezeperbrug. 260 kilometer en een uur of vijf later, stond de vouwwagen en zat ik bij te komen van de stress die toch altijd weer aan zo'n vakantie vooraf gaat.

Deze keer had ik zo'n anderhalve dag nodig om over te schakelen van de hoogste naar de laagste versnelling. Viel me niet tegen.

Na het min of meer verplichte voorstelrondje, plofte ik neer op een stoel met boek (Close up van Esther Verhoef - echt een aanrader trouwens) om daar vervolgens alleen nog vanaf te komen om wat te eten of drinken. Ik was zo moe, dat er helemaal niets meer uit mijn handen kwam. Te moe ook om energie te géven. Eerst maar eens ruimte voor mezelf dus. Accu opladen en energie op peil brengen. Heerlijk de diepte in

Op gegeven moment moet je gaan uitkijken trouwens - àls je eenmaal in de juiste versnelling zit en helemaal niets meer hoeft - gaan de dagen in sneltreinvaart aan je voorbij. En dat is vreemd, omdat het samenvalt met het besef dat tijd er helemaal niet meer toe doet.

Zo kan het gebeuren dat je op een zaterdagmiddag onderuitgezakt toekijkt terwijl nieuwe vakantiegangers hun entree maken. Biertje erbij en dan maar genieten, omdat jij al helemaal ontspannen bent en zìj die hele hut nog moeten opbouwen. Das mooi:)

Ik zal nooit vergeten hoe een nieuweling, na een aantal keren tevergeefs achter zijn oren te hebben gekrabt, het tentdoek als een koningstenue om zijn lichaam geslagen had, om vervolgens met lood in zijn schoenen een nieuwe poging te doen. Jammer dat we er geen foto van hebben gemaakt. Jammer voor hem ook, dat wij te lam waren om een poot uit te steken - ja, asociaal, maar vakantiestand he? Jammer vooral, dat hij het nummer Bloed, Zweet en Tranen van Andre H., wat wij speciaal voor hem draaiden, niet heeft gehoord. Toch een minpuntje bij een verder fantastisch spektakel.

Wassen op een camping is daartegenover weer een hele sociale gelegenheid. Zo hadden we - met 4 andere ouders - bedacht dat het misschien wel leuk was om ook weer eens droge en schone kleren aan te hebben. Dus ik en een niet met naam en toenaam te noemen andere persoon, vertrokken in de auto, afgeladen met vuilniszakken vol vieze, natte en toch ook stinkende was naar de wasserette.

Nou, we waren niet de enigen zullen we maar zeggen. "Is dit allemaal van jullie??!?" vroeg een brabantse geblondeerde volleerde campinggaste. "Ja, kun je nagaan, we zijn hier pas twee dagen, maar ja, we hebben oma mee en haar stoma is losgeschoten vannacht." Nog nooit iemand zo dom zien kijken, maar lachen was het wel.

Tussen de was- en droogbeurten door lekker op een bankje gezeten, in de spaarzame zon. Beetje slap ouwehoeren, zwijgen, het leven, lust en zondes overdenken. Het leven is goed!

In ontspannen toestand ontspruiten echt de meest fantastische ideeen aan je brein. Ooit weleens gegeten met zijn zestienen in een vierpersoonscaravan? Ooit uren achter elkaar gelachen om helemaal niets? Tot broekpiesens toe? Je zo gedragen, dat je kids zich spontaan voor je gaan schamen? Ik kan het echt aanbevelen - geeft oneindig veel energie en hele gave herinneringen! Bovendien leerzaam, want je kids weten voor eens en voor altijd hoe het wèl moet - leven, zonder voorbehoud.

Voor je het weet is het afscheid onontkoombaar. Nog snel een paar groepsfoto's maken, telefoonnummers en msn-adressen uitwisselen en dan inpakken en wegwezen. Met tegenzin, absoluut. En vooral niet denken aan alles wat je binnen de korste keren weer mòet.

Als ik terugdenk aan deze vakantie, kom ik toch weer terug op de eerste paar kernwoorden aan het begin van deze blog - afstand, grenzen en diepte.

Om het op zijn Blof's te zeggen: Hoe ver je gaat, heeft met afstand niets te maken, hoogstens met gevoel.