Overgang

De rood-witte-80-kilometer-waarschuwingsborden bij Rotterdam hangen als kerstballen in de lucht. Het is tegen zes uur; de avond begint te vallen. Het is een heldere middag geweest, dus het is nog licht genoeg om ontspannen naar huis te rijden. Even later de Brienenoordbrug, waarvan het koude staal akelig koud afsteekt tegen de hemel. De bomen, die zwart tekenen tegen het avondrood, laten verdwaalde vogelnesten zien. Zouden hun bewoners snel terugkeren of elders een ander nest maken?

Ik ben onderweg.

Ik heb een slordige 105 kilometer en ruim een uur de tijd om te schakelen tussen twee werelden. Ik laat twee heerlijke dagen achter; waarin ruimte was voor woorden, acties, mensen en gedachten.

Onderweg zijn is eigenlijk best wel mijn ding. Niets heerlijker dan het asfalt onder de wielen van mijn snorrend oudje vandaan te laten rollen. Tis dat je een voorzichtige schatting maakt van het tijdstip waarop je aankomt, maar eigenlijk is er geen tijd en ruimte. Alleen maar gedachten en gevoelens. De teller doet er niet toe; ik zou geen inschatting willen maken van de uren die ik al toerend en overdenkend in deze auto heb doorgebracht.

Vandaag ben ik nog maar net onderweg of ik word overvallen door de melancholie die hoort bij afscheid nemen. Ik plaats mezelf een half uur terug in de tijd om hem door mijn achterruit te zien zwaaien. Zodra ik de hoek om ben, zoek ik naarstig naar muziek die bij mijn stemming past. En ik weet het al. Niets past. Blof kan zèker niet; heerlijke muziek, maar niet nu. Het wordt dus Counting Crows. Goed genoeg en zeker niet schreeuwend aanwezig.

Ik denk aan hoe ik gisteren deze zelfde weg aflegde, in omgekeerde richting. Een slordige 30 uur samen tegemoet rijdend. Afstanden overbruggen, is dus nièt altijd hetzelfde. Er zit een hemelsbreed verschil tussen komen en terug keren.

Ik voel mijn hart daadwerkelijk zitten onder mijn linkerborst. Mijn lichaam vertelt me wat ik niet leuk vind. Wat zou het heerlijk zijn om niets steeds terug te moeten keren.

Voor me een rij van rode achterlichten, waarvan er plotseling een aantal fel oplichten. De weg is enigszins glooiend hier, dus ik kan pas na een paar honderd meter zien, dat de inzittenden met de schrik zijn vrijgekomen. Zouden ze, zoals je zo vaak hoort, hun hele leven aan zich voorbij hebben zien trekken?

Ik moet gewoon niet zeuren. Ik tel mijn zegeningen. Mijn ouders leven nog. Mijn kids zijn springlevend en ik zelf mag ook niet klagen. Dat het zo maar afgelopen kan zijn, is pasgeleden nog heel helder geworden.

Het is goed dat lief en ik tijd hadden om op adem te komen. De afgelopen week was zeker niet onze gemakkelijkste. Wat kwam er na 16 februari? Op een of andere manier gingen mijn gedachten niet verder dan dat moment, het moment waarop het echt voorbij is. Je loopt gewoon een hele tijd op het puntje van je tenen. Je vergeet haast dat je jezelf ooit hebt aangeleerd om héél je voet te gebruiken. Het is logisch dat je daarna even tijd nodig hebt om opnieuw balans te vinden.

Met een glimlach denk ik terug aan hoe snel we eigenlijk weer toegankelijk waren voor elkaar. Gelukkig doet een omarming en een paar keer diep zuchten, heel veel. Mijn handen door zijn krullen en ik ziè zijn goedkeurende blik. Ik voel me prachtig en blij.

Ik heb expres mijn weekendtas in de auto gelaten; ik wil me niet eerst van last moeten verlossen voordat ik in zijn armen val.

Koffie? Ja heerlijk!

We kijken naar elkaar, lachen, praten en maken plannen. Waar heb je zin in? Maakt me niet uit - ik ben toch bij jou? Alles is mogelijk.

Als we 's avonds in bed liggen, tevreden en ontzettend afgeweken van onze plannen, voel ik me een gelukkig mens. Tis goed hier.

Ik ben nog steeds onderweg. Het valt me op, dat ik rechts en links word ingehaald en geef gas bij. Pink Floyd heeft ondertussen de weg naar mijn boxen gevonden. Wish you were here.

Breda nadert. In de verte zie ik het gebouw van een grote multinational. Rond kerst is het altijd feestelijk herkenbaar, nog eerder. Nog een paar kilometer en ik neem de afslag richting mijn durp.

Vandaag was goed. Een beetje halsoverkop de realiteit van verjaardagsvisite ingedoken. We hadden geen tijd meer om om te schakelen. We wilden nog gaan wandelen. Misschien langs het strand of gewoon ongegeneerd binnengekeken bij anderen die aan het ontbijt de laatste gezinsverwikkelingen bespraken. Maakt niet uit.

Het werd een mooi gevulde ruimte; iedereen op zijn manier aanwezig, wel of niet in gesprek, maar aanwezig. Ik voelde me op mijn gemak tussen mensen die ik de afgelopen 6 maanden her en der heb ontmoet. Met sommigen heb je meteen een klik en met anderen zal ie nooit komen, of misschien pas nadat ik ruimte heb gevonden mezelf te laten zien.

Het was warm. De schuifpui kon open; kinderen die in en uit renden, zich verbazend over Killer (poes), die zich maar niet liet pakken.

Later nog even naar buiten, maar de wind was fris. Geef de lente een week of zes, dan worden dagen als vandaag ècht aangenaam.

Etten-Leur nadert en mijn gedachten gaan naar mijn kids. Ik ben blij ze weer te zien. Hun verhalen te horen en het mijne kwijt te kunnen. Y.'s humeur zal niet al te best zijn, want Nac verloor van Ajax. A. zal me overvallen met haar verhalen over haar logeerpartijtje en me vragen nog één keer te kijken naar hoe goed ze modeshowtje kan lopen. Heerlijke meid!

Een nieuwe week ligt voor me. Het zal vreemd zijn. Lief gaat weer vliegen, na een periode van drie maanden thuis te zijn geweest. Ik bedenk me dat mijn laatste blog stamt van 24 november, een datum die ongeveer gelijk valt met zijn niet-werken-periode.

Mijn plan voor deze week ligt al klaar; de schrijfhonger is nog niet gestild. De volgende blog groeit in mijn hoofd. Lilith.