Echt Hema!

Ik ben natuurlijk ook dit jaar weer veel te laat met sinterklaasinkopen doen. Werkelijk ieder jaar neem ik me voor om tijdig te beginnen. En zie het resultaat; nul komma nul.
Vanmorgen dus eindelijk flink geweest en in me in het feestgedruis gestort. Gezellig; not!
Hoe dan ook; eerst naar Intertoys, al waar ik vooral veel gelijkgestemde zuchtende moeders tegen kom. Heb ik eindelijk alles bij elkaar, voeg ik mij in de lange rij wachtenden voor de kassa. Even slikken tijdens het afrekenen want je neemt altijd meer mee dan je van te voren bedacht hebt. Gepakt en gezakt loop ik richting parkeergarage, sleutel van de auto in mijn mond. De snelheid zit er lekker in en dat is maar goed ook; de tijd begint te dringen. Waar ik nou zo van baal bij ons nieuwe winkelcentrum is dat je persé je parkeerkaart moet gebruiken om van buiten in de garage te komen. Je snapt het, tassen neergeplopt, kaartje zoeken, eindelijk gevonden, schiet er een bejaard echtpaar net voor me door de deur naar binnen. Bedankt!
Spullen zo goed en zo kwaad in de auto gelegd en nog even terug naar de Hema. Ook nieuw, en tegenwoordig gecompleteerd met heuse coffee-corner. Zal ik? Jaaaaaaaaaaaaa, ik wil een sigaret. Tis marktdag vandaag en dat is te merken ook. Ook hier een rij wachtenden voor een kopje cappuccino. Even later plof ik neer. De rust daalt op mij neer. Rust ìn mij welteverstaan. Als ik om me heen kijk, zie ik dat ik de jongste van dit gemeleerd gezelschap ben. Ik aanschouw met verbazing de hang-ouderen om me heen.
"Tis toch niet meer normaal meer he, tegenwoordig. Een stukske chocolade voor € 4.79! € 4.79!!! In geen honderd jaar dat ik er dat voor geef!" hoor ik een gepensioneerde met pet zeggen. Zijn achterbuurvrouw kijkt bedenkelijk en doet een duit in het zakje. "Ik war net bij Bakker Bart en witte wa ge daar betaald vur een broike?" "Ja, negenenveertig eurocenten""Daar hadde vruger nu hjele zak vur!" Tis toch echt niet normaal. Natuurlijk komt zo als te doen gebruikelijk in het katholieke Zuiden, ook de kerk nog even ter sprake. "Ik heb oe nie gezien zondag in de kerk, Piet?" "Ge mot dè wel een bietje bijhouwe he, aanders komt ie oe zo halen, Onze Lieve Hjeer!" Gelach alom.
Ik maak me los uit het gesprek en laat mijn gedachen de vrije loop. Is dit mijn voorland? Ga ik net zo worden? Mag toch hopen van niet.